zaloguj

Zawartość tej strony wymaga nowszej wersji programu Adobe Flash Player.

Pobierz odtwarzacz Adobe Flash

> start

      ,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

 WNIEBOWST─äPIENIE

Po swym zmartwychwstaniu Chrystus ukazywa┼é si─Ö uczniom, za┼Ť czterdziestego dnia na ich oczach wzniós┼é si─Ö do nieba z Góry Oliwnej. Okre┼Ťlenie "Wniebowst─ůpienie Pa┼äskie" pochodzi z opisu, przekazanego przez ┼Ťw. ┼üukasza w Dziejach Apostolskich (Dz 1, 9-11). Ewangeli┼Ťci pisz─ů o tym fakcie niewiele. Mateusz w ogóle nie mówi o wniebowst─ůpieniu, Marek wspomina lakonicznie: "Po rozmowie z nimi Pan Jezus zosta┼é wzi─Öty do nieba" (Dz 16, 19). Jan wzmiankuje w formie przepowiedni. Miejscem wniebowst─ůpienia Jezusa by┼éa Góra Oliwna. Z tej góry, gdzie rozpocz─Ö┼éa si─Ö m─Öka Chrystusa, wzi─Ö┼éa pocz─ůtek tak┼╝e Jego chwa┼éa.
Jezus poleci┼é Aposto┼éom, aby nie odchodzili z Jerozolimy, lecz by oczekiwali spe┼énienia obietnicy Zes┼éania Ducha ┼Üwi─Ötego (por. Dz 1, 4-5). Po powrocie do Jerozolimy Aposto┼éowie "trwali jednomy┼Ťlnie na modlitwie razem z niewiastami, Maryj─ů, Matk─ů Jezusa, i bra─çmi Jego" (Dz 1, 14).
Pan Jezus tajemnic─ů swojego Wniebowst─ůpienia ┼╝y┼é na d┼éugo przed jej dokonaniem si─Ö. Przy Ostatniej Wieczerzy wprost zapowiada swoje odej┼Ťcie do niebieskiego Ojca. Motywuje nawet konieczno┼Ť─ç swego odej┼Ťcia:

Jezus, widz─ůc, ┼╝e nadesz┼éa Jego godzina przej┼Ťcia z tego ┼Ťwiata do Ojca, umi┼éowawszy swoich na ┼Ťwiecie, do ko┼äca ich umi┼éowa┼é... wiedz─ůc, ┼╝e... od Boga wyszed┼é i do Boga idzie (J 13, 1. 3)
W domu Ojca mego jest mieszka┼ä wiele. Gdyby tak nie by┼éo, to bym wam powiedzia┼é. Id─Ö przecie┼╝ przygotowa─ç wam miejsce. A gdy odejd─Ö i przygotuj─Ö wam miejsce, przyjd─Ö powtórnie i zabior─Ö was do siebie, aby┼Ťcie i wy byli tam, gdzie Ja jestem (J 14, 2-3)
Znacie drog─Ö dok─ůd Ja id─Ö... Jeszcze chwila, a ┼Ťwiat nie b─Ödzie Mnie ogl─ůda┼é... S┼éyszeli┼Ťcie, ┼╝e wam powiedzia┼éem: Odchodz─Ö i przychodz─Ö znów do was. Gdyby┼Ťcie Mnie mi┼éowali, rozradowaliby┼Ťcie si─Ö, ┼╝e id─Ö do Ojca (J 4, 19. 28)
Teraz id─Ö do Tego, który Mnie pos┼éa┼é, a nikt z was nie pyta Mnie: "Dok─ůd idziesz?". Ale przecie┼╝ to wam powiedzia┼éem, smutek nape┼éni┼é wam serce. Jednak┼╝e mówi─Ö wam prawd─Ö: Po┼╝yteczne jest dla was moje odej┼Ťcie, bo je┼╝eli nie odejd─Ö, Pocieszyciel nie przyjdzie do was... A je┼╝eli odejd─Ö, po┼Ťl─Ö Go do was... Wyszed┼éem od Ojca i przyszed┼éem na ┼Ťwiat; znowu opuszczam ┼Ťwiat i id─Ö do Ojca (J 16, 5-7. 28)

Uroczysto┼Ť─ç Wniebowst─ůpienia ┼é─ůczy┼é pierwotny Ko┼Ťció┼é z tajemnic─ů Zes┼éania Ducha ┼Üwi─Ötego na Aposto┼éów. Historia liturgii zna t─Ö uroczysto┼Ť─ç dopiero od IV w. O tym ┼Ťwi─Öcie pisze Æteria w swoim pami─Ötniku. Potwierdza je ┼Ťw. Augustyn (+ 430), gdy pisze: "Dzie┼ä dzisiejszy ┼Ťwi─Ötuj─ů na ca┼éym ┼Ťwiecie". ┼Üw. Leon I Wielki (+ 461) po┼Ťwi─Öca tej tajemnicy dwa kazania.
Dni nast─Öpuj─ůce po Wniebowst─ůpieniu Pa┼äskim przygotowuj─ů wiernych na przyj─Öcie Ducha ┼Üwi─Ötego. Czytania liturgiczne w tym czasie zawieraj─ů opis obietnicy zes┼éania Ducha ┼Üwi─Ötego, w ko┼Ťcio┼éach odprawiana jest Nowenna do Ducha ┼Üwi─Ötego. Z o┼étarza zabiera si─Ö figur─Ö Chrystusa Zmartwychwsta┼éego; pozostaj─ů natomiast pascha┼é i krzy┼╝ z przewieszon─ů czerwon─ů stu┼é─ů.
┼Üw. Mamert, biskup Vienne, kiedy ok. roku 450 nawiedzi┼éy Francj─Ö kl─Öski ┼╝ywio┼éowe, poleci┼é odprawia─ç procesje b┼éagalne na trzy dni przed Wniebowst─ůpieniem Pa┼äskim (poniedzia┼éek, wtorek, ┼Ťroda). Synod w Orleanie zatwierdzi┼é ten zwyczaj dla Francji w roku 511. Zwyczaj ten przyj─ů┼é si─Ö w ca┼éym chrze┼Ťcija┼ästwie. W┼éa┼Ťnie bowiem wtedy w Europie jest wiosna w ca┼éej pe┼éni, a wiosenne burze, deszcze, posucha mog─ů zniszczy─ç ca┼éy dobytek i spowodowa─ç g┼éód. W Polsce procesje urz─ůdza si─Ö do krzy┼╝y przydro┼╝nych. St─ůd nazwa Dni Krzy┼╝owe.

Wiele o tajemnicy Wniebowst─ůpienia mówi─ů nast─Öpuj─ůce s┼éowa ┼Ťw. Leona I Wielkiego:

"Po b┼éogos┼éawionym zmartwychwstaniu Pana naszego Jezusa Chrystusa, którego wskrzesi┼éa moc Bo┼╝a dnia trzeciego jako ┼Ťwi─ůtyni─Ö rozwalon─ů, dzisiaj najmilsi, up┼éywa dzie┼ä czterdziesty, przeznaczony naj┼Ťwi─Ötszym wyrokiem dla naszego pouczenia, aby widokiem zmartwychwsta┼éego cia┼éa umocni┼éa si─Ö wiara nasza... Zaiste wielka i nieopisana by┼éa przyczyna szcz─Ö┼Ťcia Aposto┼éów, kiedy widzieli, jak na oczach t┼éumu wst─Öpowa┼éa natura rodzaju ludzkiego ponad wszystkie stworzenia niebieskie, bij─ůce godno┼Ťci─ů chóry anio┼éów, a nawet ponad zast─Öpy archanio┼éów si─Ö wznosz─ůc i dochodz─ůc do granic Bóstwa - bowiem Syn Bo┼╝y j─ů sobie po┼Ťlubi┼é. Dlatego wyniesienie Chrystusa jest równocze┼Ťnie i naszym tak┼╝e wyniesieniem: co bowiem pochodzi z G┼éowy, spada i na cia┼éo. Dzisiaj bowiem nie tylko zostali┼Ťmy umocnieni w posiadaniu nieba, lecz wznie┼Ťli┼Ťmy si─Ö wy┼╝ej dzi─Öki ┼éasce Chrystusa, ni┼╝ utracili┼Ťmy przez zazdro┼Ť─ç szatana. Jak bowiem zawzi─Öty nieprzyjaciel zrzuci┼é nas z posiad┼éo┼Ťci niebieskich, tak nas jako braci swoich syn Bo┼╝y spo┼éem po prawicy Ojca umieszcza".

Wniebowst─ůpienie jest dniem królewskiej intronizacji Chrystusa, tryumfem, jaki przygotowuje swojemu Synowi Bóg Ojciec. St─ůd wiele rado┼Ťci w tekstach liturgicznych. Jest ono te┼╝ por─Öczeniem powtórnego przyj┼Ťcia Chrystusa: "Ten Jezus, wzi─Öty od was do nieba, przyjdzie tak samo, jak widzieli┼Ťcie Go wst─Öpuj─ůcego do nieba" (Dz 1, 11). Chrystus powróci dla ostatecznego tryumfu dobra: powróci, by odda─ç swemu Ojcu wszystko, by zgromadzi─ç wszystkich i wszystko w Ko┼Ťciele. Wniebowst─ůpienie jest nie tylko ostatecznym i uroczystym wywy┼╝szeniem Jezusa z Nazaretu, ale równie┼╝ zadatkiem i gwarancj─ů wywy┼╝szenia, wyniesienia do chwa┼éy natury ludzkiej. Nasza wiara i nadzieja chrze┼Ťcijan zostaj─ů dzisiaj umocnione i utwierdzone, bowiem jeste┼Ťmy zaproszeni nie tylko do tego, by rozwa┼╝a─ç w┼éasn─ů ma┼éo┼Ť─ç, s┼éabo┼Ť─ç i ubóstwo, ale tak┼╝e ow─ů przemian─Ö wspanialsz─ů ani┼╝eli samo dzie┼éo stworzenia, "przemian─Ö", której Chrystus w nas dokonuje wówczas, kiedy jeste┼Ťmy z Nim zjednoczeni dzi─Öki ┼éasce i sakramentom.
Warto podkre┼Ťli─ç, ┼╝e Pan Jezus wst─ůpi┼é do nieba nie sam, ale wzi─ů┼é ze sob─ů wszystkie dusze ┼Ťwi─Ötych z otch┼éani. W czasie roz┼é─ůki z cia┼éem przed swoim zmartwychwstaniem odwiedzi┼é je w otch┼éani i zapowiedzia┼é im rych┼ée wybawienie. Dzisiaj spe┼énia obietnic─Ö i triumfalnie wprowadza je do nieba. Ten dzie┼ä jest wi─Öc wa┼╝nym wydarzeniem dla ca┼éego rodzaju ludzkiego. Miejsce zbuntowanych anio┼éów zajmuj─ů w niebie dusze ludzkie, aby na ko┼äcu ┼Ťwiata mog┼éy wej┼Ť─ç tak┼╝e do chwa┼éy ich uwielbione cia┼éa.

Na ┼Ťwi─Ötowane dzi┼Ť wydarzenie u┼╝ywamy okre┼Ťlenia "wniebowst─ůpienie", gdy┼╝ Chrystus w┼éasn─ů moc─ů wst─ůpi┼é na niebiosa. Swoj─ů Matk─Ö natomiast, a kiedy┼Ť tak┼╝e nas wszystkich, Chrystus zabierze do nieba. St─ůd mówimy o "wniebowzi─Öciu".

W Polsce uroczysto┼Ť─ç t─Ö - zgodnie z dekretem watyka┼äskiej Kongregacji ds. Kultu Bo┼╝ego i Dyscypliny Sakramentów (patrz link ni┼╝ej) - od 2004 r. obchodzimy w VII Niedziel─Ö Wielkanocn─ů.

brewiarz.pl
powr´┐Żt
czytania na kazdy dzie˝ czytania na kazdy dzie˝
licznik odwiedzin:
403771
www.kepice.koszalin.opoka.org.pl / parafia.kepice.eu                                                                                                                                 design & hosting f-ski.pl