zaloguj

Zawartość tej strony wymaga nowszej wersji programu Adobe Flash Player.

Pobierz odtwarzacz Adobe Flash

> start

Modlitwa o uzdrowienie

 Modlitwa o uzdrowienie jest charyzmatem, który na nowo zosta┼é odkryty i sta┼é si─Ö charakterystycznym znakiem grup modlitewnych Odnowy w Duchu ┼Üwi─Ötym. Je┼╝eli charyzmat rozumiemy jako dar, który buduje Ko┼Ťció┼é, to zauwa┼╝amy, ┼╝e jego znaczenie nie ogranicza si─Ö do samego uzdrowienia jako takiego, ale nale┼╝y go rozumie─ç szerzej w kontek┼Ťcie ┼╝ycia Ko┼Ťcio┼éa i jego misji.



 

Oczywi┼Ťcie punktem odniesienia zawsze jest postawa i dzia┼éalno┼Ť─ç Jezusa. Z licznych opisów, które znajdujemy na kartach Ewangelii, mo┼╝emy wnioskowa─ç, ┼╝e na dzia┼éalno┼Ť─ç apostolsk─ů Jezusa sk┼éada┼éo si─Ö równie┼╝ uzdrawianie chorych. W tym w┼éa┼Ťnie czasie wielu uzdrowi┼é z chorób, dolegliwo┼Ťci i od z┼éych duchów, oraz wielu niewidomych obdarzy┼é wzrokiem. Odpowiedzia┼é im wi─Öc: Id┼║cie i donie┼Ťcie Janowi to, co┼Ťcie widzieli i s┼éyszeli: niewidomi wzrok odzyskuj─ů, chromi chodz─ů, tr─Ödowaci doznaj─ů oczyszczenia i g┼éusi s┼éysz─ů; umarli zmartwychwstaj─ů, ubogim g┼éosi si─Ö Ewangeli─Ö. A b┼éogos┼éawiony jest ten, kto we Mnie nie zw─ůtpi (11,4-6). Z tego opisu wnioskujemy, ┼╝e pos┼éuga uzdrawiania chorych w przypadku Jezusa by┼éa zawsze po┼é─ůczona z g┼éoszeniem Królestwa Bo┼╝ego. I obchodzi┼é Jezus ca┼é─ů Galile─Ö, nauczaj─ůc w tamtejszych synagogach, g┼éosz─ůc Ewangeli─Ö o królestwie i lecz─ůc wszelkie choroby i wszelkie s┼éabo┼Ťci w┼Ťród ludu (Mt 4,23). Tak Jezus obchodzi┼é wszystkie miasta i wioski. Naucza┼é w tamtejszych synagogach, [...] leczy┼é wszystkie choroby i wszystkie s┼éabo┼Ťci (Mt 9,35).

Charyzmat uzdrawiania jest znakiem tego, ┼╝e Królestwo Bo┼╝e realizuje si─Ö w Jezusie. Jezus leczy choroby i zarazem g┼éosi Królestwo Bo┼╝e, rozmna┼╝a chleb materialny i obiecuje chleb z nieba. Uwolnienie od chorób i g┼éodu jest obietnic─ů i znakiem g┼é─Öbszego i ca┼ékowitego zbawienia, które realizuje si─Ö przez wiar─Ö w Ewangeli─Ö.

Podobny sposób post─Öpowania Jezus zaleci┼é Aposto┼éom: Je┼Ťli do jakiego┼Ť miasta wejdziecie i przyjm─ů was [...], uzdrawiajcie chorych, którzy tam s─ů, i mówcie im: Przybli┼╝y┼éo si─Ö do was królestwo Bo┼╝e (┼ük 10,8-9). Po Zmartwychwstaniu i Wniebowst─ůpieniu Jezusa uzdrowienia dokonywane przez Jego uczniów by┼éy znakiem tego, ┼╝e zmartwychwsta┼éy Jezus by┼é obecny w Ko┼Ťciele przez moc swego Ducha (por. 5,12.15; 8,7; 9,33-34).

┼Ücis┼éy zwi─ůzek mi─Ödzy uzdrowieniem a g┼éoszeniem Królestwa, który zauwa┼╝amy w opisach ewangelicznych, winien by─ç kanonem w pos┼éugiwaniu tym charyzmatem. Z tego wynika, ┼╝e podstawowym owocem takiej modlitwy powinno by─ç do┼Ťwiadczenie ┼éaski zbawienia. Odnowa, przez ponowne odkrycie charyzmatu uzdrawiania, pragnie nawi─ůza─ç do biblijnego do┼Ťwiadczenia Ducha ┼Üwi─Ötego w dziele ewangelizacji. Je┼╝eli poszukujemy odpowiedzi na pytanie o to, jak skutecznie pos┼éugiwa─ç tym charyzmatem i jakich nale┼╝y wystrzega─ç si─Ö b┼é─Ödów, to trzeba przede wszystkim „dobrze czyta─ç” opisy o uzdrowieniach dokonywanych przez Jezusa. „Dobrze” to znaczy w duchu Ko┼Ťcio┼éa, zgodnie z Tradycj─ů Ko┼Ťcio┼éa. Spontaniczne odkrywanie wymiaru charyzmatycznego w grupach modlitewnych z jednej strony przynios┼éo wielkie o┼╝ywienie wiary u tych osób, ale z drugiej strony – brak pog┼é─Öbionej refleksji teologicznej prowadzi┼é, w niektórych przypadkach, do b┼é─Ödnych interpretacji tych do┼Ťwiadcze┼ä.

Zjawisko charyzmatu uzdrawiania nie jest zupe┼énie czym┼Ť nowym. Charyzmat ten by┼é obecny nie tylko w okresie apostolskim, ale jest wyra┼║nie widoczny w ca┼éej historii Ko┼Ťcio┼éa. ┼Üwiadomo┼Ť─ç tej prawdy powinna prowadzi─ç do odnowienia tego charyzmatu we wspó┼éczesnym ┼╝yciu duszpasterskim. Tymczasem mo┼╝na zauwa┼╝y─ç, ┼╝e w duszpasterstwie zbyt rzadko mówi si─Ö o uzdrowieniu w kontek┼Ťcie ewangelizacji. Czasem mo┼╝na mie─ç wra┼╝enie, ┼╝e ewangelizacja to tylko g┼éoszenie pewnych idei, które s─ů wiarygodne. Jednak dopiero do┼Ťwiadczenie Boga przez ┼éask─Ö duchowego lub fizycznego uzdrowienia przynosi prawdziwe o┼╝ywienie wiary i ┼éask─Ö zbawienia. Dotychczasowe do┼Ťwiadczenie pokazuje, ┼╝e tam, gdzie pos┼éuguje si─Ö modlitw─ů o uzdrowienie, nast─Öpuje rozwój duchowy grupy. Nie chodzi w tym przypadku o samo tylko uzdrowienie, ale o wzrost wiary i g┼é─Öbokie przekonanie uczestników tych modlitw, ┼╝e Chrystus jest po┼Ťród swego ludu i nas zbawia. Tak─ů prawid┼éowo┼Ť─ç po┼Ťwiadczaj─ů równie┼╝ liczne sanktuaria, w których ludzie oczekuj─ů do┼Ťwiadczenia obecno┼Ťci Boga przez ┼éask─Ö uzdrowienia. Chocia┼╝ te spektakularne, zewn─Ötrzne uzdrowienia spotykamy do┼Ť─ç rzadko lub nie wiemy o nich, to tych wewn─Ötrznych uzdrowie┼ä jest wiele. Tym nale┼╝y chyba t┼éumaczy─ç liczne pielgrzymki, które zmierzaj─ů do sanktuariów Maryjnych. Na pewno s─ů one jakim┼Ť znakiem i wyrazem ludzkich oczekiwa┼ä wobec Boga. Podobnie jak podczas publicznej dzia┼éalno┼Ťci Jezusa, tak dzisiaj ludzie szukaj─ů uzdrowienia ze swoich chorób.

Charyzmat uzdrawiania w praktyce duszpasterskiej – nadzieje i obawy. Odnowa, przez spontaniczne odkrywanie tego charyzmatu, daje ┼Ťwiadectwo i zach─Öca do refleksji nad zwi─ůzkiem, jaki zachodzi mi─Ödzy uzdrowieniem a ┼╝yciem sakramentalnym, szczególnie mi─Ödzy Eucharysti─ů, sakramentem pojednania i namaszczeniem chorych. Sta┼éo si─Ö to tak wyra┼║ne, ┼╝e Kongregacja Nauki Wiary wyda┼éa Instrukcj─Ö o modlitwach o uzdrowienie od Boga. Zaanga┼╝owanie si─Ö tak powa┼╝nej instytucji Ko┼Ťcio┼éa w t─Ö kwesti─Ö mo┼╝e prowadzi─ç do wniosku, ┼╝e spontaniczno┼Ť─ç w tej pos┼éudze oraz pomieszanie porz─ůdku liturgicznego i pozaliturgicznego, w praktyce spowodowa┼éy pewne nadu┼╝ycia. Dlatego, przy wyja┼Ťnianiu tych zale┼╝no┼Ťci, nale┼╝y przede wszystkim odnosi─ç si─Ö do tego dokumentu. Czytamy tam: „Ci, którzy przygotowuj─ů wspomniane spotkanie liturgiczne w intencji uzdrowienia, przed przyst─ůpieniem do jego realizacji winni stosowa─ç si─Ö do tych norm [...]. Pozaliturgiczne modlitwy o uzdrowienie winny by─ç prowadzone w odmienny sposób od celebracji liturgicznych, na przyk┼éad, spotkania modlitewne lub na czytanie S┼éowa Bo┼╝ego [...] nale┼╝y uwa┼╝a─ç, by nie miesza─ç tych wolnych modlitw pozaliturgicznych z w┼éa┼Ťciwymi celebracjami liturgicznymi”. Nie ma ju┼╝ w─ůtpliwo┼Ťci, ┼╝e istnieje istotna ró┼╝nica mi─Ödzy sakramentem, którego udziela kap┼éan, a pos┼éug─ů modlitewn─ů grupy osób. Obecnie mo┼╝emy przypuszcza─ç, ┼╝e okres nieporozumie┼ä jest za nami. Odpowiedzialno┼Ť─ç za prawid┼éowo prowadzone modlitwy o uzdrowienie spoczywa na ksi─Ö┼╝ach opiekunach i liderach grup.

Trzeba jednocze┼Ťnie przyzna─ç, ┼╝e o┼╝ywiona praktyka modlitwy o uzdrowienie w grupach modlitewnych przyczyni┼éa si─Ö do zaj─Öcia oficjalnego stanowiska przez Ko┼Ťció┼é. Do tej pory modlitwa taka by┼éa prowadzona wy┼é─ůcznie na zasadzie osobistego do┼Ťwiadczenia duszpasterzy i cz┼éonków grup modlitewnych. Dlatego nie mo┼╝na si─Ö dziwi─ç, ┼╝e do┼Ťwiadczenia te by┼éy ró┼╝ne, równie┼╝ negatywne.
Maj─ůc na uwadze to, co by┼éo dotychczas powiedziane, trzeba podkre┼Ťli─ç, ┼╝e odkrywanie charyzmatu uzdrowienia w ┼Ťrodowisku Odnowy w Polsce dokonywa┼éo si─Ö pod wp┼éywem do┼Ťwiadczenia protestanckich ruchów zielono┼Ťwi─ůtkowych. Do┼Ťwiadczenia te by┼éy cz─Östo przyjmowane bezkrytycznie i w dobrej wierze wprowadzane w obieg grup modlitewnych. Je┼╝eli uwzgl─Ödnimy historyczne aspekty wiary w uzdrowienia, to oka┼╝e si─Ö, ┼╝e problem braku wiary w cuda, w tym tak┼╝e w uzdrowienia, wyst─Öpowa┼é silniej w protestantyzmie ni┼╝ w katolicyzmie. Wiele nurtów protestantyzmu wyznawa┼éo, ┼╝e czas cudów i darów duchowych sko┼äczy┼é si─Ö wraz ze ┼Ťmierci─ů Aposto┼éów, a liczne w ci─ůgu wieków katolickie ┼Ťwiadectwa o cudach oraz uzdrowieniach uznawano za dowód katolickiego fanatyzmu. Tymczasem w katolicyzmie wiara w mo┼╝liwo┼Ť─ç czynienia cudów przez Boga zawsze istnia┼éa w Ko┼Ťciele i sta┼éa si─Ö przedmiotem, oficjalnego nauczania. Wraz z rozwojem duchowo┼Ťci pentakostalnej w protestantyzmie nast─ůpi┼éa radykalna zmiana przekonania, ┼╝e Bóg mo┼╝e objawia─ç swoj─ů moc uzdrowienia tak┼╝e dzisiaj. Sam Duch ┼Üwi─Öty jakby upomnia┼é si─Ö o wiar─Ö, która zak┼éada ┼╝yw─ů obecno┼Ť─ç Boga poprzez znaki i cuda.

Wydaje si─Ö, ┼╝e wraz z fal─ů duchowo┼Ťci pentakostalnej w nurcie protestanckim, nast─ůpi┼é niezwyk┼éy zalew ┼éatwowierno┼Ťci w tej materii. Bp Andrzej Siemieniewski w ksi─ů┼╝ce Ochrzczeni w jednym duchu pisze: „W niezwykle wp┼éywowej w swoim czasie ksi─ů┼╝ce Ewangelizacja w mocy, ze znamiennym podtytu┼éem: Znaki i cuda dzi┼Ť, John Wimber niedwuznacznie sugerowa┼é, ┼╝e codzienn─ů norm─ů ┼╝ycia ma by─ç uzdrowienie z ka┼╝dej choroby, a brak uzdrowienia jest jakim┼Ť rzadkim wyj─ůtkiem. Pisa┼é np., ┼╝e tylko «w niektórych przypadkach Bóg nie uzdrawia». Przy ci─ůgn─ůcym si─Ö przez dziesi─ůtki stron opisie wielu cudownych wydarze┼ä na ┼Ťwiecie informacja o tym, ┼╝e jednak «tysi─ůce nie by┼éy uzdrawiane», jest zaledwie pojedyncz─ů notatk─ů dodan─ů przelotnie w nawiasie”. Brak jakiejkolwiek tradycji w tym wzgl─Ödzie w ko┼Ťcio┼éach protestanckich prowadzi┼é pojedynczych ewangelizatorów do nadinterpretacji osobistych do┼Ťwiadcze┼ä, a niekiedy do przek┼éama┼ä. Natomiast Ko┼Ťció┼é katolicki, odwo┼éuj─ůc si─Ö do wielowiekowej Tradycji, zawsze podchodzi┼é do tych zjawisk z w┼éa┼Ťciw─ů sobie ostro┼╝no┼Ťci─ů i krytyk─ů. Dlatego Dokumenty z Malines mówi─ů wprost: „Kiedy b─Ödziemy unika─ç mówienia o uzdrowieniach w sposób nieodpowiedzialny i wynios┼éy, ┼Ťwiadectwa te b─Öd─ů prawdziwie buduj─ůce dla ca┼éych grup modlitewnych”. Uzdrowienie najcz─Ö┼Ťciej kojarzono wy┼é─ůcznie ze sfer─ů fizyczn─ů. Tymczasem obejmuje ono równie┼╝ sfer─Ö duchow─ů lub psychiczn─ů. Wspomniane Dokumenty z Malines, na ten temat mówi─ů wyra┼║nie: „Przedmiotem pos┼éug uzdrawiania s─ů uzdrowienia natury zarówno fizycznej, jak i duchowej. Nie powinno si─Ö zabiega─ç wy┼é─ůcznie o uzdrowienie fizyczne. Podobnie nale┼╝y unika─ç publicznego ┼Ťwiadectwa o uzdrowieniu, je┼Ťli nie towarzyszy mu wiarygodne orzeczenie lekarskie”. Kiedy u┼Ťwiadomimy sobie, ┼╝e wskazania Dokumentów z Malines ukaza┼éy si─Ö ju┼╝ ponad 30 lat temu, ┼éatwiej zrozumiemy, jak s─ů one wa┼╝ne dla w┼éa┼Ťciwego rozwoju Odnowy w Duchu ┼Üwi─Ötym i ci─ůgle aktualne dzisiaj.

W tym kontek┼Ťcie odkrywanie charyzmatu uzdrowienia w grupach modlitewnych znajduje dobr─ů atmosfer─Ö, bowiem jest ubogacone o dotychczasowe do┼Ťwiadczenie Ko┼Ťcio┼éa. Nie jest to do┼Ťwiadczenie jednej tylko osoby, ale wielowiekowa tradycja, która ujawnia prawdziwe dzia┼éanie Ducha. Id─ůc dalej, w Odnowie panuje ju┼╝ powszechne przekonanie, ┼╝e uzdrawianie jako charyzmat, nie powinno by─ç przeciwstawiane opiece lekarskiej. Zarówno charyzmat uzdrawiania, jak i nauki medyczne, s─ů narz─Ödziami w r─Öku uzdrawiaj─ůcego Boga. Nale┼╝y wystrzega─ç si─Ö biblijnego fundamentalizmu, gdy┼╝ by┼éoby to przeszkod─ů we w┼éa┼Ťciwym docenianiu tego charyzmatu. Do b┼é─Ödnych postaw nale┼╝y równie┼╝ zaliczy─ç przekonanie, ┼╝e pos┼éuga uzdrawiania wyklucza tajemnic─Ö odkupie┼äczego cierpienia. By┼é czas, kiedy w grupach modlitewnych, za sugestiami niektórych autorów protestanckich, cierpienie i choroby traktowano jako kar─Ö za grzechy. Uwolnienie si─Ö od grzechów mia┼éo przynosi─ç automatycznie uzdrowienie z ka┼╝dej choroby. Takie traktowanie charyzmatu uzdrowienia by┼éo sprzeczne z nauk─ů Ko┼Ťcio┼éa na temat choroby i cierpienia. Pos┼éuguj─ůcemu charyzmatem uzdrowienia, potrzebna jest z jednej strony g┼é─Öboka wiara, ┼╝e Bóg mo┼╝e uzdrowi─ç dan─ů osob─Ö, a z drugiej pokora, ┼╝e nie jeste┼Ťmy ┼║ród┼éem uzdrowienia, a tylko narz─Ödziem w r─Öku Boga. To On ostatecznie decyduje, jak i kiedy uzdrowienie nast─ůpi.

Kolejnym zagadnieniem, które wymaga poruszenia, to zaanga┼╝owanie si─Ö ksi─Ö┼╝y i osób ┼Ťwieckich w modlitw─Ö o uzdrowienie. Najpierw trzeba stwierdzi─ç, ┼╝e sakrament chorych nie wyczerpuje modlitwy za chorych. Dzia┼éanie ┼éaski Bo┼╝ej znajduje niezliczone drogi, aby dotrze─ç do osób, które prosz─ů Boga o uzdrowienie. W takiej pos┼éudze, w szerokim znaczeniu, ka┼╝dy mo┼╝e znale┼║─ç swoje miejsce. Wystarczy wiara, aby modli─ç si─Ö o uzdrowienie. Dotyczy to przede wszystkim takich sytuacji, w których modlitwy wyra┼╝ane s─ů publicznie.

Jednak charyzmat uzdrowienia, który dotyczy niektórych osób, powinien by─ç rozeznany we wspólnocie. Osoby pos┼éuguj─ůce modlitw─ů o uzdrowienie winny posiada─ç g┼é─Öbsze do┼Ťwiadczenie modlitewne, odznacza─ç si─Ö dobr─ů znajomo┼Ťci─ů nauki Ko┼Ťcio┼éa na ten temat. Zauwa┼╝a si─Ö jednak brak osób pos┼éuguj─ůcych tak─ů modlitw─ů, zarówno ┼Ťwieckich, jak i duchownych. Mo┼╝e wynika to z tego, ┼╝e modlitwa ta nie jest stosowana powszechnie w Ko┼Ťciele. Mo┼╝e to tak┼╝e by─ç skutkiem braku wiary i wewn─Ötrznego przekonania, ┼╝e Bóg rzeczywi┼Ťcie uzdrawia i objawia swoje Królestwo w ten sposób. Potrzebna jest po prostu odwaga i pokora, aby zacz─ů─ç modli─ç si─Ö w ten sposób.

Ks. Jarosław Święcicki

Ks. Jaros┼éaw ┼Üwi─Öcicki jest koordynatorem Odnowy w Duchu ┼Üwi─Ötym Diecezji Legnickiej, Asystentem Diecezjalnej Rady Ruchów Katolickich oraz administratorem Parafii ┼Ťw. Micha┼éa Archanio┼éa w Polkowicach.

powr´┐Żt
czytania na kazdy dzie˝ czytania na kazdy dzie˝
licznik odwiedzin:
403794
www.kepice.koszalin.opoka.org.pl / parafia.kepice.eu                                                                                                                                 design & hosting f-ski.pl