NIEDZIELA DOBREGO PASTERZA
NIEDZIELA
DOBREGO PASTERZA
„Moje owce słuchają mego głosu, a Ja znam je. Idą one za Mną, a Ja daję im życie wieczne. Nie zginą na wieki i nikt nie wyrwie ich z mojej ręki. Ojciec mój, który Mi je dał, jest większy od wszystkich. I nikt nie może ich wyrwać z ręki mojego Ojca. Ja i Ojciec jedno jesteśmy” (J 10, 27-30).
To jeden z bardziej znanych tekstów Ewangelii. Ukazuje Jezusa Chrystusa jako Dobrego Pasterza, który oddał swoje życie za wszystkich ludzi, aby ich odkupić, wyzwolić z więzów grzechu pierworodnego i poprowadzić w wolności ku swojemu Ojcu.
Hagiografia chrześcijańska, zarówno na Wschodzie, jak i na Zachodzie, mocno utrwaliła w licznych mozaikach, freskach, obrazach postać Dobrego Pasterza niosącego baranka na swoich ramionach. Wyraża ona, z jednej strony, przeogromną miłość Boga do człowieka objawioną w Jezusie Chrystusie, miłość, której człowiek nie jest w stanie do końca zrozumieć i pojąć, z drugiej zaś inspiruje do złożenia całkowitej ufności w Synu Bożym, który nie pozwoli, aby ten, kto słucha Jego głosu, mógł pozostać bez Jego opieki lub zginąć: „Nie zginą na wieki i nikt nie wyrwie ich z mojej ręki.”Obraz Dobrego Pasterza zawiera w sobie poniekąd prawdę o nieograniczonej i nieskończonej przyjaźni między Bogiem i człowiekiem, przyjaźni, która opiera się na poznaniu Pasterza i na pójściu za Nim.
W pojęciu biblijnym poznanie oznacza nawiązanie osobistej i głębokiej jedności z Bogiem, która pomaga Go poznać i pokochać. Pan Bóg nas zna od momentu naszego stworzenia. W akcie naszego stworzenia została zawarta cała miłość stwórcza Boga do nas, miłość, która nam towarzyszy przez cały czas naszego istnienia. Bóg pragnie naszego szczęścia i pełnej realizacji naszego życia. Dlatego potrzeba, abyśmy tę miłość Bożą odkrywali, starali się ją zrozumieć i pozwolić się jej dotknąć i nią zachwycić. To ona sprawia, że człowiek czuje się potrzebny i kochany. Czyż to poczucie, że jest się akceptowanym i kochanym, nie jest jednym z podstawowych pragnień każdego człowieka? Dlatego też w zamian za prawdziwą miłość każdy jest gotów dać niemal wszystko. Ale tej miłości nie można kupić żadną ziemską monetą, trzeba się jej nauczyć czerpać z samego źródła, które jest w Bogu.
Jezus objawił nam tę miłość, czyniąc z niej fundamentem każdego życia ludzkiego. Wiara daje nam możliwość zaufania Jezusowi Chrystusowi i wsłuchania się w Jego głos, który możemy usłyszeć na różne sposoby. Wierzący w Chrystusa uczy się zawsze odróżniać głos Dobrego Pasterza od głosu fałszywych pasterzy, których w dzisiejszym świecie jest tak wielu i którzy posługują się niekiedy nawet bardzo wyszukanymi metodami, aby oszukać, zwieść i uprowadzić owce z owczarni Chrystusowej. Rozpoznać głos Chrystusa, a następnie pójście za Nim jest znakiem prawdziwej wiary. Nie można więc nazywać się wierzącym i nie słuchać głosu Chrystusa, jak i nie można też być chrześcijaninem i nie przyjmować nauki Jezusa Chrystusa lub odrzucać Jego Kościół.
Dzisiejsza niedziela jest dniem modlitw o powołania kapłańskie. „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało. Proście Pana żniwa, żeby posłał robotników na swoje żniwo” (Mt 9,37-38) – zachęcał sam Jezus swoich słuchaczy do modlitwy. Pamiętajmy o tej zachęcie i módlmy się o nowe i liczne powołania, aby głos Dobrego Pasterza rozbrzmiewał aż po najdalsze zakątki świata i aby owczarnia ludzka nie pozostawała nigdy bez pasterzy.
Ks. Tadeusz Wojda SAC, Radio Watykańskie
Święto Miłosierdzia Bożego
Święto Miłosierdzia Bożego obchodzone jest w pierwszą niedzielę po Wielkanocy, czyli II Niedzielę Wielkanocną, zwaną obecnie Niedzielą Miłosierdzia Bożego. Wpisał je do kalendarza liturgicznego najpierw Franciszek kard. Macharski dla archidiecezji krakowskiej (1985), a potem niektórzy biskupi polscy w swoich diecezjach. Na prośbę Episkopatu Polski Ojciec Święty Jan Paweł II
Niedziela Palmowa Męki Pańskiej Wielki Tydzień – czas bezpośrednio poprzedzający Święta Wielkanocne – wykształcał się w liturgii stopniowo. Początkowo sam post przed Wielkanocą trwał zaledwie 3 dni. Z czasem wprowadzono okres 40-dniowego postu – i wyróżniono Wielki Tydzień. Na treść wydarzeń Wielkiego Tygodnia składają się triumfalny
Środa Popielcowa
Środa Popielcowa Środa Popielcowa – dzień, który rozpoczyna w Kościele katolickim okres Wielkiego Postu czyli czterdziestodniowej pokuty – przypada w tym roku 13 lutego. Ten dzień ma pobudzić katolików do podjęcia zdecydowanej drogi osobistej odnowy i nawrócenia. Rozpoczynamy święty i zbawienny czas Wielkiego Postu. Zewnętrznym znakiem naszego wejścia na drogę
OFIAROWANIE PAŃSKIE Matki Bożej Gromnicznej Nazwa obchodzonego 2 lutego święta wywodzi się od dwóch terminów greckich: Hypapante oraz Heorte tou Katharismou, co oznacza święto spotkania i oczyszczenia. Oba te święta były głęboko zakorzenione w tradycji Starego Testamentu. …Na pamiątkę ocalenia pierworodnych synów Izraela podczas niewoli egipskiej każdy
NIEDZIELA CHRZTU PAŃSKIEGO
W niedzielę po uroczystości Objawienia Pańskiego (w naszej tradycji bardziej rozpowszechniona jest nazwa święta Trzech Króli) przypada święto Chrztu Pana Jezusa. Zamyka ono okres świętowania Bożego Narodzenia. Najstarszej tradycji tego święta należy szukać w liturgii Kościoła wschodniego, ponieważ (pomimo wyraźnego udokumentowania w Ewangeliach) chrzest Jezusa nie posiadał w liturgii rzymskiej
Objawienie Pańskie – Trzej Królowie Pokłon Mędrców ze Wschodu złożony Dziecięciu Jezus, opisywany w Ewangelii przez św. Mateusza (Mt 2, 1-12), symbolizuje pokłon świata pogan, wszystkich ludzi, którzy klękają przed Bogiem Wcielonym. To jedno z najstarszych świąt w Kościele. Trzej królowie być może byli astrologami,

Dzielenie się opłatkiem
Dzielenie się opłatkiem – gest miłości. Dlaczego dzielimy się opłatkiem? Trudno wyobrazić sobie polską Wigilię bez opłatka. Łamią się nim przy składaniu świątecznych życzeń nawet niewierzący. Mało kto jednak wie, jakie jest źródło tego zwyczaju i jaki jest jego sens. Opłatek jest

Wigilia Bożego Narodzenia
Wigilia Bożego Narodzenia Słowo wigilia w języku łacińskim oznacza czuwanie. Religijny wymiar czuwania polega na duchowym przygotowaniu się do przyjścia na świat Zbawiciela, który narodzi się następnego dnia, czyli 25 grudnia. Niekiedy, z powodu rutyny i faktu, że
A d w e n t Adwent (z łac. adventus – przyjście, przybycie) to okres w roku liturgicznym, który rozpoczyna się od I Nieszporów niedzieli po sobocie XXXIV tygodnia Okresu Zwykłego, a kończy przed I Nieszporami uroczystości Narodzenia Pańskiego w wieczór 24 grudnia. Trwa od