zaloguj

Zawartość tej strony wymaga nowszej wersji programu Adobe Flash Player.

Pobierz odtwarzacz Adobe Flash

> start

Duch ┼Üwi─Öty dusz─ů Ko┼Ťcio┼éa

O Duchu ┼Üwi─Ötym z ks. Tadeuszem Marcinkowskim, ojcem duchownym w Wy┼╝szym Seminarium Duchownym Metropolii Warmi┼äskiej w Olsztynie i egzorcyst─ů diecezjalnym, rozmawia ks. Stanis┼éaw D┼║wil.


Po raz kolejny w naszym ┼╝yciu prze┼╝ywamy uroczysto┼Ť─ç Zes┼éania Ducha ┼Üwi─Ötego. Dlaczego, w┼éa┼Ťnie ta uroczysto┼Ť─ç jest jednym z najwa┼╝niejszych ┼Ťwi─ůt chrze┼Ťcija┼äskich celebrowanych w Ko┼Ťciele rzymskokatolickim?

Bez Ducha ┼Üwi─Ötego nie by┼éoby Ko┼Ťcio┼éa ani ┼╝ycia chrze┼Ťcija┼äskiego, nie by┼éoby nas chrze┼Ťcijan... ksi─Ö┼╝y, zakonników i zakonnic, misjonarzy, ma┼é┼╝onków, osób bez┼╝ennych zaanga┼╝owanych w ┼╝ycie Ko┼Ťcio┼éa... Bez Ducha ┼Üwi─Ötego nie by┼éoby ┼Ťwiata ani ludzi. Duch ┼Üwi─Öty obdarza nieustannie ┼Ťwiat i wspólnot─Ö Ko┼Ťcio┼éa sw─ů stwórcz─ů moc─ů, pe┼én─ů ┼╝ycia i mi┼éo┼Ťci. Na potwierdzenie tego, pragn─Ö odwo┼éa─ç si─Ö do s┼éów Metropolity Ignatiosa z Laodycei (Syria), wypowiedzianych w czasie ekumenicznego zjazdu w Uppsali w 1968 r.: „Bez Ducha ┼Üwi─Ötego Bóg jest daleko, Chrystus pozostaje w przesz┼éo┼Ťci, Ewangelia pozostaje martw─ů liter─ů, Ko┼Ťció┼é jest organizacj─ů, w┼éadza – dominacj─ů, misja – propagand─ů, liturgia – niczym wi─Öcej, jak tylko wspomnieniem, ┼╝ycie chrze┼Ťcija┼äskie – moralno┼Ťci─ů niewolnika. Ale w Duchu ┼Üwi─Ötym: kosmos jest zmartwychwsta┼éy i wzdycha w bólach rodzenia Królestwa, Zmartwychwsta┼éy Chrystus jest tutaj, Ewangelia jest moc─ů ┼╝ycia, Ko┼Ťció┼é ukazuje ┼╝ycie Trójcy, w┼éadza jest pos┼éug─ů wyzwalania, misja jest Pi─Ö─çdziesi─ůtnic─ů, liturgia – pami─ůtk─ů i zapowiedzi─ů, ludzkie dzia┼éanie jest przebóstwione”.

Kim jest Duch Święty?

Odpowied┼║ na to pytanie znajdziemy na kartach Pisma ┼Üwi─Ötego. Wystarczy przeczyta─ç kilka s┼éów z Biblii np. Rdz 1,2; Mdr 1,7; Iz 11,2; Mt 4,1; 10,20; Mk 1,10; ┼ük 1,35;10,21; J 14,26;15,26;16,7; Rz 8,16; Ef 2,22, by si─Ö o tym przekona─ç. Duch ┼Üwi─Öty jest Bogiem. Nie jest On jak─ů┼Ť bezosobow─ů moc─ů, energi─ů Bo┼╝─ů, nie jest tylko dzia┼éaniem Bo┼╝ym, ale jest Osob─ů Bosk─ů, jedn─ů z Trzech Osób we wspólnocie Trójcy ┼Üwi─Ötej. Duch ┼Üwi─Öty posiada natur─Ö Bo┼╝─ů, tak, jak Bóg Ojciec i Syn Bo┼╝y. Dzia┼éa w Ko┼Ťciele i w ┼Ťwiecie razem z Ojcem i Synem, jednocze┼Ťnie objawia nam Zmartwychwsta┼éego Syna Bo┼╝ego, Jezusa Chrystusa, a przez Niego objawia nam Ojca. Nale┼╝y zauwa┼╝y─ç, ┼╝e Duch ┼Üwi─Öty w pewnych ┼Ťrodowiskach ┼╝ycia religijnego i w ┼╝yciu wielu chrze┼Ťcijan jest „Bogiem zapomnianym”, lekcewa┼╝onym b─ůd┼║ przywo┼éywanym w modlitwach niezbyt cz─Östo lub tylko symbolicznie. Natomiast w niektórych wspólnotach religijnych Jego osoba i dzia┼éanie znajduj─ů si─Ö w centrum duchowo┼Ťci chrze┼Ťcija┼äskiej.

Co oznacza słowo Paraklet?

To poj─Öcie odnosi si─Ö do greckiego s┼éowa „parakletos” i oznacza „obro┼äc─Ö, rzecznika, or─Ödownika oraz pocieszyciela” (zob. J 14,26;15,26;16,7-16; 2Kor 7,6; Rz 8,26-28). Duch ┼Üwi─Öty objawiaj─ůc nam Ojca i Syna staje si─Ö „rzecznikiem Boga”, „Boskim Ambasadorem”, który oznajmia nam, poprzez S┼éowo Bo┼╝e i wewn─Ötrzne natchnienia, wol─Ö Pana Boga. Duch ┼Üwi─Öty jest obro┼äc─ů, wspomo┼╝ycielem i pocieszycielem w naszej walce duchowej z demonami, przychodzi nam z pomoc─ů w jakiejkolwiek s┼éabo┼Ťci fizycznej, moralnej, duchowej b─ůd┼║ psychicznej, uczy nas modli─ç si─Ö sercem, w duchu wiary, nadziei i mi┼éo┼Ťci.

W jaki sposób mo┼╝emy rozpozna─ç dzia┼éanie Ducha ┼Üwi─Ötego w naszym ┼╝yciu?

W taki sam sposób w jaki rozpoznajemy w naturze dzia┼éanie wiatru, deszczu czy ognia, które s─ů biblijnymi symbolami Ducha ┼Üwi─Ötego. Ogie┼ä oczyszcza i ogrzewa, deszcz o┼╝ywia i pobudza do wzrostu, wiatr jest pe┼éen mocy i wolno┼Ťci. Je┼╝eli nasze serca s─ů pe┼éne mi┼éo┼Ťci do Boga, Ko┼Ťcio┼éa i bli┼║niego, je┼╝eli do┼Ťwiadczamy pokoju, duchowej mocy i wolno┼Ťci, je┼╝eli ┼éaska Bo┼╝ej ┼Ťwi─Öto┼Ťci przemienia nasz─ů ludzk─ů grzeszno┼Ť─ç, je┼╝eli ka┼╝dego dnia si─Ö nawracamy, do┼Ťwiadczaj─ůc ┼éaski duchowego przebudzenia, które objawia si─Ö poprzez pragnienie modlitwy i s┼éuchania S┼éowa Bo┼╝ego, a tak┼╝e poprzez pragnienie ewangelizacji, mo┼╝emy by─ç przekonani, o dzia┼éaniu Ducha ┼Üwi─Ötego w naszym ┼╝yciu. Duch ┼Üwi─Öty objawia swoj─ů obecno┼Ť─ç równie┼╝ za po┼Ťrednictwem nadzwyczajnych darów np. charyzmatów uzdrawiania, proroctwa czy charyzmatu j─Özyków.

Aposto┼éowie w dniu Pi─Ö─çdziesi─ůtnicy otrzymali dar j─Özyków. Jak nale┼╝y to rozumie─ç?

Aposto┼éowie byli lud┼║mi niewykszta┼éconymi, zatem dar j─Özyków, który otrzymali od Boga w dniu ┼╝ydowskiego ┼Üwi─Öta Tygodni s┼éu┼╝y┼é im do ewangelizacji ówczesnego ┼Ťwiata. Mogli dzi─Öki temu nadzwyczajnemu charyzmatowi g┼éosi─ç Ewangeli─Ö Jezusa Ukrzy┼╝owanego i Zmartwychwsta┼éego w j─Özykach ludów i narodów, do których Duch ┼Üwi─Öty ich posy┼éa┼é np. mieszka┼äcom Palestyny, Syrii, Grecji, Armenii, Iranu, Egiptu, Indii czy Italii. We wspó┼éczesnym Ko┼Ťciele dar j─Özyków spe┼énia podobn─ů rol─Ö, ale przede wszystkim jest darem szczególnej formy modlitwy, za po┼Ťrednictwem, której osoba lub wspólnota uwielbia Boga. W praktyce charyzmat j─Özyków zwany glosolali─ů przypomina prost─ů modlitw─Ö ma┼éego dziecka, wyra┼╝aj─ůc─ů uczucia mi┼éo┼Ťci, t─Ösknoty i zaufania wzgl─Ödem Boga, który jest naszym kochaj─ůcym Ojcem.

┼Üw. Pawe┼é w Pierwszym Li┼Ťcie do Koryntian napisa┼é: Nikt nie mo┼╝e powiedzie─ç bez pomocy Ducha ┼Üwi─Ötego: Panem jest Jezus. (1Kor 12,3) Jakie to ma znaczenie dla cz┼éowieka wierz─ůcego?

Jezus jest naszym Panem, czyli naszym Bogiem. Tymi s┼éowami staro┼╝ytni chrze┼Ťcijanie wyznawali sw─ů wiar─Ö w bóstwo Jezusa. Duch ┼Üwi─Öty uzdalnia nas do tego, aby┼Ťmy nie tylko naszymi ustami, ale przede wszystkim naszymi sercami i ┼Ťwiadectwem ┼╝ycia wyznawali nasz─ů wiar─Ö w Jezusa jako jedynego Pana, któremu nale┼╝y si─Ö wszelka chwa┼éa, cze┼Ť─ç i uwielbienie oraz bezwzgl─Ödne pos┼éusze┼ästwo Jego S┼éowu.

W czasie sakramentu bierzmowania otrzymujemy pe┼éni─Ö darów Ducha ┼Üwi─Ötego. Jednak m┼éodzi ludzie po otrzymaniu sakramentu stwierdzaj─ů, ┼╝e w ich ┼╝yciu nic si─Ö nie zmienia, nie odczuwaj─ů mocy Pocieszyciela. Co nale┼╝y zrobi─ç, aby faktycznie Duch ┼Üwi─Öty w nich ┼╝y┼é?

 

Sakrament bierzmowania podobnie jak inne sakramenty nie dzia┼éa magicznie. Ze strony osoby bierzmowanej wymaga wspó┼épracy z ┼éask─ů Bo┼╝─ů, nie tylko przed jego przyj─Öciem, ale tak┼╝e po jego otrzymaniu, przede wszystkim trwania w ┼éasce u┼Ťwi─Öcaj─ůcej, umacnianej modlitw─ů, S┼éowem Bo┼╝ym oraz sakramentami Eucharystii i Pokuty. Chocia┼╝ skuteczno┼Ť─ç sakramentu Bierzmowania pochodzi bezpo┼Ťrednio od Boga, jego owocno┼Ť─ç zwi─ůzana jest z ludzk─ů dyspozycyjno┼Ťci─ů, kszta┼étowan─ů duchem wiary. Zatem trzeba zapyta─ç si─Ö osoby, który do┼Ťwiadcza duchowej niemocy, czy uczyni┼éa wszystko co mog┼éa, aby moc Bo┼╝a objawi┼éa si─Ö w jej ┼╝yciu. Czasami duchowa niemoc jest ┼éask─ů, wprawdzie odczuwan─ů bardzo bole┼Ťnie, ale oczyszczaj─ůc─ů serce i sk┼éaniaj─ůc─ů do g┼é─Öbszej przemiany duchowej, wyra┼╝aj─ůcej si─Ö pragnieniem Boga, nie mniejszym od pragnienia wody, powietrza czy chleba.

Widocznym znakiem dzia┼éania Ducha ┼Üwi─Ötego w Ko┼Ťciele s─ů ruchy charyzmatyczne. Jednym z nich jest Odnowa w Duchu ┼Üwi─Ötym, która wzywa do odnowy wiary, do przyj─Öcia chrztu w Duchu ┼Üwi─Ötym. Czym jest chrzest w Duchu ┼Üwi─Ötym i jakie ma znaczenie w naszym ┼╝yciu?

Chrzest w Duchu ┼Üwi─Ötym, okre┼Ťlony równie┼╝ poj─Öciem „wylanie Ducha ┼Üwi─Ötego” nie jest zarezerwowany dla jakiej┼Ť szczególnej osoby, jakiego┼Ť jednego ruchu czy jakie┼Ť wspólnoty, ale nale┼╝y do trwa┼éego dziedzictwa Ko┼Ťcio┼éa. Mówi─ů o nim pisarze wczesnochrze┼Ťcija┼äscy np. Tertulian, ┼Ťw. Cyryl Jerozolimski, ┼Ťw. Bazyli Wielki, ┼Ťw. Grzegorz z Nazjanzu, ┼Ťw. Jan Chryzostom. W swej istocie, oznacza w ┼╝yciu osoby ju┼╝ ochrzczonej i bierzmowanej otwarcie si─Ö na Ducha ┼Üwi─Ötego, którego owocem jest aktualizacja ┼éask sakramentów Chrztu i Bierzmowania. Osoba, która do┼Ťwiadczy┼éa wylania Ducha ┼Üwi─Ötego, ┼Ťwiadomie i odpowiedzialnie prze┼╝ywa swoje chrze┼Ťcija┼äskie powo┼éanie w Ko┼Ťciele, w ró┼╝nych wymiarach jego ┼╝ycia np. po┼Ťwi─Öca si─Ö s┼éu┼╝bie ludziom ubogim i cierpi─ůcym. Chrztowi w Duchu ┼Üwi─Ötym, które dokonuje si─Ö w atmosferze modlitwy wspólnotowej z na┼éo┼╝eniem r─ůk towarzysz─ů charyzmaty zwyczajne i nadzwyczajne, dary i owoce Ducha ┼Üwi─Ötego ofiarowane dla dobra Ko┼Ťcio┼éa oraz dla u┼Ťwi─Öcenia osoby, która do┼Ťwiadczy┼éa tej szczególnej ┼éaski, charyzmatycznej obecno┼Ťci, mi┼éo┼Ťci i mocy zmartwychwsta┼éego Jezusa Chrystusa.

Duch ┼Üwi─Öty obdarza ludzi ró┼╝nymi charyzmatami. Czym one s─ů i jak─ů rol─Ö spe┼éniaj─ů w ┼╝yciu Ko┼Ťcio┼éa?

By zrozumie─ç natur─Ö i rol─Ö charyzmatów w ┼╝yciu Ko┼Ťcio┼éa polecam czytelnikom lektur─Ö trzech rozdzia┼éów Pierwszego Listu ┼Ťw. Paw┼éa do Koryntian (1Kor 12-14). Interpretuj─ůc nauczanie Aposto┼éa Narodów nale┼╝y dokona─ç podzia┼éu charyzmatów na zwyczajne (spo┼éeczno-krytyczne) zwi─ůzane z nauczaniem, w┼éadz─ů oraz s┼éu┼╝b─ů w Ko┼Ťciele oraz na nadzwyczajne (epifanijne) takie jak dary: m─ůdro┼Ťci s┼éowa, poznania, uzdrawiania, proroctwa, modlitwy j─Özykami, czynienia cudów, rozeznawania duchów. Charyzmaty s─ů darem Boga dla wspólnoty Ko┼Ťcio┼éa powszechnego i lokalnego, zatem tak┼╝e dla konkretnej parafii, dla dobra doczesnego i wiecznego tych wszystkich, którzy j─ů tworz─ů. Charyzmaty i charyzmatycy objawiaj─ů w ┼Ťwiecie nadprzyrodzone bogactwo Ko┼Ťcio┼éa. Pami─Ötam s┼éowa które wypowiedzia┼é kardyna┼é Joseph Ratzinger, wtedy Prefekt Kongregacji Nauki Wiary, dzisiaj Ojciec ┼Üwi─Öty Benedykt XVI, po spotkaniu Jana Paw┼éa II z Ruchami Odnowy Ko┼Ťcio┼éa, które odby┼éo si─Ö w czerwcu 1998 r. w Rzymie: „La Chiesa di oggi deve essere più carismatica che burocratica („Ko┼Ťció┼é wspó┼éczesny musi by─ç bardziej charyzmatyczny ni┼╝ biurokratyczny”).

Jakie s─ů owoce Ducha ┼Üwi─Ötego i do czego s┼éu┼╝─ů?

Tradycja naszego Ko┼Ťcio┼éa, odwo┼éuj─ůc si─Ö do nauczania ┼Ťw. Paw┼éa, wymienia dwana┼Ťcie owoców Ducha ┼Üwi─Ötego: „mi┼éo┼Ť─ç, wesele, pokój, cierpliwo┼Ť─ç, uprzejmo┼Ť─ç, dobro─ç, wspania┼éomy┼Ťlno┼Ť─ç, ┼éaskawo┼Ť─ç, wierno┼Ť─ç, skromno┼Ť─ç, wstrzemi─Ö┼║liwo┼Ť─ç, czysto┼Ť─ç” (por. Ga 5,22-23), które s─ů znakiem kszta┼étuj─ůcej si─Ö w nas doskona┼éo┼Ťci moralnej oraz duchowej przemiany naszej grzesznej natury, zranionej egoizmem i pych─ů. Owoce Ducha ┼Üwi─Ötego s┼éu┼╝─ů do tego, aby┼Ťmy w naszej codzienno┼Ťci, w naszych relacjach mi─Ödzyludzkich, ┼Ťwiadczyli o mi┼éo┼Ťci Boga, nie tylko s┼éowem, ale przede wszystkim ┼╝yciem. O ile pi─Ökniejsze i spokojniejsze by┼éoby nasze codzienne ┼╝ycie, gdyby wszyscy ludzie, a przynajmniej chrze┼Ťcijanie dzieliliby si─Ö ze sob─ů owocami Ducha ┼Üwi─Ötego.

W swoim nauczaniu Jezus Chrystus stwierdza, ┼╝e grzechy przeciwko Duchowi ┼Üwi─Ötemu nie b─Öd─ů odpuszczone. Jakie s─ů to grzechy?

Istot─ů grzechu przeciwko Duchowi ┼Üwi─Ötemu jest ┼Ťwiadome oraz dobrowolne, jednocze┼Ťnie radykalne i nieodwracalne odrzucenie ┼éaski zbawienia, ofiarowanej przez Chrystusa. Cz┼éowiek poznaj─ůc Bo┼╝─ů mi┼éo┼Ť─ç i zbawienn─ů warto┼Ť─ç ┼éaski u┼Ťwi─Öcaj─ůcej udzielanej za po┼Ťrednictwem modlitwy i sakramentów ┼Ťwi─Ötych, odrzuca zbawienn─ů pomoc ufaj─ůc przede wszystkim sobie, a nie Bogu, gardz─ůc Jego mi┼éosierdziem. Do najwa┼╝niejszych grzechów przeciwko Duchowi ┼Üwi─Ötemu Ko┼Ťció┼é zalicza: zw─ůtpienie w Mi┼éosierdzie Bo┼╝e, prowadz─ůce do rozpaczy, zuchwa┼éo┼Ť─ç wzgl─Ödem Mi┼éosierdzia Bo┼╝ego objawiaj─ůc─ů si─Ö brakiem nawrócenia i trwaniem w grzechach ┼Ťmiertelnych, sprzeciwianie si─Ö dogmatom wiary Ko┼Ťcio┼éa rzymskokatolickiego, zazdro┼Ť─ç bli┼║niemu ┼éaski Bo┼╝ej, lekcewa┼╝enie zbawiennych napomnie┼ä sk┼éaniaj─ůcych do nawrócenia oraz odk┼éadanie pokuty i nawrócenia na koniec ┼╝ycia.

Ko┼Ťció┼é naucza, ┼╝e Duch ┼Üwi─Öty jest nauczycielem modlitwy. Jak nale┼╝y rozumie─ç to stwierdzenie i w jaki sposób modli─ç si─Ö w Duchu ┼Üwi─Ötym?

Modlitwa jest znakiem naszej wiary w obecno┼Ť─ç Boga, naszej mi┼éo┼Ťci wzgl─Ödem Niego, naszej nadziei pok┼éadanej w Jego wszechmocy. Jest równie┼╝ znakiem naszej pokory i uni┼╝enia przed Bogiem oraz moralnej czysto┼Ťci naszych serc. Sam Bóg jest dawc─ů tych wszystkich cnót, potrzebnych do tego, by si─Ö modli─ç w Duchu ┼Üwi─Ötym. Zatem bez Bo┼╝ej pomocy modlitwa nie by┼éaby mo┼╝liwa. Duch ┼Üwi─Öty pomaga nam przezwyci─Ö┼╝a─ç wszystkie trudno┼Ťci i pokusy, których mo┼╝emy do┼Ťwiadcza─ç w czasie modlitwy, by wspomnie─ç chocia┼╝by rezygnacj─Ö z g┼é─Öbokiej modlitwy, na miar─Ö osobistego powo┼éania i ludzkiej dojrza┼éo┼Ťci, zast─Öpuj─ůc j─ů „automatycznie odklepanym paciorkem” naznaczonym poczuciem formalnie spe┼énionego obowi─ůzku. ┼Üwi─Öty Pawe┼é pociesza nas, przekonanych o niedoskona┼éo┼Ťci naszej modlitwy, nauczaj─ůc, ┼╝e „gdy nie umiemy si─Ö modli─ç tak, jak trzeba, sam Duch przyczynia si─Ö za nami w b┼éaganiach, których nie mo┼╝na wyrazi─ç s┼éowami. Ten za┼Ť, który przenika serca, zna zamiar Ducha, wie, ┼╝e przyczynia si─Ö za ┼Ťwi─Ötymi zgodnie z wol─ů Bo┼╝─ů” (Rz 8,26-27).

ks. Tadeusz Marcinkowski

powr´┐Żt
czytania na kazdy dzie˝ czytania na kazdy dzie˝
licznik odwiedzin:
441274
www.kepice.koszalin.opoka.org.pl / parafia.kepice.eu                                                                                                                                 design & hosting f-ski.pl