zaloguj

Zawartość tej strony wymaga nowszej wersji programu Adobe Flash Player.

Pobierz odtwarzacz Adobe Flash

> start

        RORATY                       
Adwentowe zwyczaje religijne

Pisa┼é ksi─ůdz poeta i profesor Janusz Stanis┼éaw Pasierb, ┼╝e „Adwent to ┼Ťwit. Adwent to daleki t┼éumny fryz pe┼éen postaci i zdarze┼ä, nieczytelny i pozbawiony sensu, gdyby w Betlejem (...) nie narodzi┼éo si─Ö dziecko, któremu nadano imi─Ö Jezus, a którego matk─ů by┼éa Maryja (... ) Adwent to pustynia, na której wida─ç wynios┼é─ů posta─ç odzian─ů w skór─Ö wielb┼é─ůda. Adwent to nasze ┼╝ycie. Adwent to liturgia. (...) Adwent to czas przychodzenia Tego, który jest zawsze, znajomy i nieznajomy."

Okresem Adwentu rozpoczynamy nowy rok ko┼Ťcielny, liturgiczny. Samo s┼éowo „Adwent" oznacza przyj┼Ťcie naszego Zbawiciela, którego powinni┼Ťmy oczekiwa─ç i na to spotkanie z Nim trzeba nam si─Ö przygotowa─ç. Pierwsza cz─Ö┼Ť─ç Adwentu (do 16 grudnia) akcentuje prawd─Ö o paruzji, czyli o ponownym przyj┼Ťciu Chrystusa na ┼Ťwiat, na s─ůd, W przypadku ka┼╝dego z nas b─Ödzie to spotkanie w godzin─Ö ┼Ťmierci. Liturgia adwentowa wzywa nas do czujno┼Ťci, do czuwania, aby┼Ťmy nie zmarnowali ┼╝ycia. Druga cz─Ö┼Ť─ç Adwentu (od 17 grudnia) jest czasem przygotowania na pami─ůtk─Ö pierwszego przyj┼Ťcia Pana Jezusa, tzn. na uroczysto┼Ť─ç Bo┼╝ego Narodzenia. G┼éówne, adwentowe postaci - to Naj┼Ťwi─Ötsza Maryja Panna, Patronka adwentowego czuwania; prorok Izajasz zapowiadaj─ůcy przyj┼Ťcie Zbawiciela i najwi─Ökszy z proroków ┼Ťw. Jan Chrzciciel, który bezpo┼Ťrednio przygotowywa┼é lud na spotkanie Mesjasza, wzywaj─ůc do prostowania Jemu ┼Ťcie┼╝ek w naszym sercu. Chocia┼╝ w Adwencie dominuje kolor szat fioletowy, nie ozdabia si─Ö o┼étarza kwiatami, jak uczy Ko┼Ťció┼é, jest to czas radosnego oczekiwania, gdy┼╝ przychodzi nasz Zbawiciel, pe┼éen mi┼éosierdzia.

G┼éównym zadaniem liturgii Ko┼Ťcio┼éa jest oddawanie czci Panu Bogu przez Chrystusa w Duchu ┼Üwi─Ötym oraz umo┼╝liwianie nam przyjmowania daru zbawienia. Jednak┼╝e liturgia, od pocz─ůtku istnienia Ko┼Ťcio┼éa, mia┼éa i ma wielkie znaczenie wychowawcze, wp┼éywa na nasze ┼╝ycie poza ┼Ťwi─ůtyni─ů, na nasze post─Öpowanie i na nasze zwyczaje. Na Soborze Watyka┼äskim II przypomniano duszpasterzom, aby poprzez liturgi─Ö dbali o wychowanie chrze┼Ťcijan, o ich kultur─Ö duchow─ů, religijn─ů (por. KL 19). Papie┼╝ Pawe┼é VI (1969) przypomnia┼é, ┼╝e obchodz─ůc poszczególne okresy roku liturgicznego nasi wierni s─ů pouczani, jak maj─ů ┼╝y─ç po chrze┼Ťcija┼äsku.

St─ůd te┼╝ nasz Adwent, szczególnie polski, by┼é bogaty w zwyczaje religijne. Od XII wieku znana jest w Polsce adwentowa Msza ┼Ťw. ku czci Matki Bo┼╝ej, zwana roratami. Podczas tej Mszy pali si─Ö dodatkow─ů, niegdy┼Ť siódm─ů, ┼Ťwiec─Ö symbolizuj─ůc─ů Matk─Ö Bo┼╝─ů, która jako gwiazda zaranna, jutrzenka poprzedzi┼éa przyj┼Ťcie na ┼Ťwiat ┼Ťwiat┼éa s┼éonecznego, prawdziwej ┼Üwiat┼éo┼Ťci, naszego Pana Jezusa Chrystusa. ┼Üwieca Maryjna przybrana w bia┼é─ů wst─ů┼╝k─Ö oznacza te┼╝ przywilej niepokalanego pocz─Öcia Maryi, jej czyste, ┼Ťwi─Öte i nieskalane ┼╝ycie po┼Ťwi─Öcone ca┼ékowicie Bo┼╝emu Synowi. Polacy bardzo ch─Ötnie uczestniczyli w roratach, przed Soborem Watyka┼äskim II w roratach stanowych w poszczególne niedziele: dla kobiet, panien, m─Ö┼╝czyzn i kawalerów. Wtedy to g┼éoszono specjalne nauki stanowe i wierni przyst─Öpowali do sakramentu pokuty. Zwykle, w terenie wiejskim, udawano si─Ö na roraty pieszo, we wspólnocie, ze ┼Ťpiewem. Równie┼╝ ca┼éy Adwent starano si─Ö prze┼╝ywa─ç we wspólnocie nie tylko rodzinnej, ale te┼╝ i s─ůsiedzkiej. Na wsi zbierano si─Ö na wspólne prz─Ödzenie, darcie pierza, napraw─Ö ubrania, uprz─Ö┼╝y itp. Przy okazji tych spotka┼ä odmawiano modlitw─Ö ró┼╝a┼äcow─ů, ┼Ťpiewano pie┼Ťni adwentowe, a tak┼╝e pie┼Ťni o tematyce obyczajowej, które przekonywa┼éy swoj─ů tre┼Ťci─ů o potrzebie ┼╝ycia godnego, zgodnego z Bo┼╝ymi przykazaniami. Owe pie┼Ťni poucza┼éy, ┼╝e z┼ée post─Öpowanie jest karane przez Boga lub przez tzw. los, a ┼╝ycie dobre, pobo┼╝ne i pi─Ökne b─Ödzie nagrodzone. W adwentowe wieczory czytano we wspólnocie rodzinnej i s─ůsiedzkiej Pismo ┼Üwi─Öte, ┼╝ywoty ┼Ťwi─Ötych, podr─Öczniki z duchowo┼Ťci katolickiej, a tak┼╝e z polskiej literatury klasycznej, jak powie┼Ťci Sienkiewicza, Kraszewskiego, utwory Mickiewicza i inne. M┼éodzie┼╝ w tym czasie przygotowywa┼éa szopki i gwiazdy do chodzenia po kol─Ödzie. Robiono próby do inscenizacji Herodów lub Jase┼éek. Pobo┼╝ni katolicy wiedzieli, ┼╝e trzeba przed Panem stan─ů─ç z dobrymi uczynkami, dlatego starano si─Ö podczas Adwentu wzajemnie sobie pomaga─ç, szczególnie ludziom starszym i biednym. Pi─Öknym zwyczajem by┼éa na wsi tzw. szara godzina. Pod wieczór, gdy ju┼╝ sko┼äczono codzienne zaj─Öcia gospodarskie, gdy robi┼éo si─Ö szaro, coraz ciemniej, wszyscy domownicy: dziadkowie, rodzice, dzieci, zbierali si─Ö w kuchni, najlepiej w pobli┼╝u p┼éyty. Nie palono jeszcze lampy. Rozwa┼╝ano w ciszy swoje ┼╝ycie, zastanawiano si─Ö nad nim, nie brakowa┼éo te┼╝ cichej modlitwy. Starsi, szczególnie dziadkowie, opowiadali dzieciom, wnukom, jak to by┼éo dawniej, jakie by┼éy tradycje, zwyczaje; przypominali te┼╝ dzieje naszej Ojczyzny.

Warto  z dawnej tradycji kultywowa─ç niektóre pi─Ökne zwyczaje, jak nasz ┼╝ywy udzia┼é w roratach; trzeba skorzysta─ç z rekolekcji adwentowych, sakramentu pokuty i pojednania, przyst─ůpi─ç do Sto┼éu Pa┼äskiego. Mo┼╝emy te┼╝ we wspólnocie rodzinnej ┼Ťpiewa─ç pie┼Ťni adwentowe, razem modli─ç si─Ö i czyta─ç Pismo ┼Üwi─Öte lub inne cenne ksi─ů┼╝ki religijne i na ich temat rozmawia─ç. Warto te┼╝ jest wyciszy─ç si─Ö i w adwencie uczyni─ç wi─Öcej dobrego ni┼╝ to zwykle czynimy.

                     Wieniec adwentowy: ┼Üwiece oczekiwania




Symbolika wieńca

Wieniec adwentowy ma do┼Ť─ç rozbudowan─ů symbolik─Ö. W wielu krajach przestrzega si─Ö zasady, by trzy ┼Ťwiece by┼éy fioletowe, a jedna (trzecia niedziela Adwentu) ró┼╝owa, co odpowiada barwom liturgicznym tego okresu.
┼Üwiece ustawione s─ů na kole. Kszta┼ét ten oznacza, ┼╝e Bóg jest wieczny, nie ma pocz─ůtku ani ko┼äca. Ko┼éo sporz─ůdzone jest z ga┼é─Özi ro┼Ťlin wiecznie zielonych, czyli przewa┼╝nie z drzew iglastych – sosny czy ┼Ťwierku. Ma to oznacza─ç ┼╝ycie wieczne, jakie daje nam Chrystus.
I wreszcie samo zapalanie ┼Ťwieczek wi─ů┼╝e si─Ö z tym, ┼╝e Zbawiciel sam nazywa┼é siebie "┼Ťwiat┼éo┼Ťci─ů ┼Ťwiata". Mówi o tym Ewangelia wg ┼Ťw. Jana:
Jam jest ┼Ťwiat┼éo┼Ť─ç ┼Ťwiata, kto idzie za mn─ů, nie chodzi w ciemno┼Ťciach, ale b─Ödzie mia┼é ┼Ťwiat┼éo┼Ť─ç ┼╝ywota (J. 8,12).

 

powr´┐Żt
czytania na kazdy dzie˝ czytania na kazdy dzie˝
licznik odwiedzin:
464659
www.kepice.koszalin.opoka.org.pl / parafia.kepice.eu                                                                                                                                 design & hosting f-ski.pl