zaloguj

Zawartość tej strony wymaga nowszej wersji programu Adobe Flash Player.

Pobierz odtwarzacz Adobe Flash

> start
 
                    29 czerwca

             ┼Üwi─Öci Aposto┼éowie

              Piotr i Pawe┼é
              
                    - - - - - - - - - -

 

 Ko┼Ťció┼é umieszcza w jednym dniu uroczysto┼Ť─ç ┼Ťw. Paw┼éa wraz ze ┼Ťw. Piotrem nie dlatego, aby równa┼é go w prymacie z pierwszym zast─Öpc─ů Chrystusa. Chodzi jedynie o podkre┼Ťlenie, ┼╝e obaj Aposto┼éowie byli wspó┼éza┼éo┼╝ycielami gminy chrze┼Ťcija┼äskiej w Rzymie, obaj w tym mie┼Ťcie oddali dla Chrystusa ┼╝ycie swoje oraz ┼╝e w Rzymie s─ů ich relikwie i sanktuaria. Najwi─Öcej jednak zawa┼╝y┼éa na po┼é─ůczeniu pami─ůtki obu Aposto┼éów w jednym dniu opinia, dzisiaj uznawana za myln─ů, ┼╝e obaj Aposto┼éowie ponie┼Ťli ┼Ťmier─ç m─Öcze┼äsk─ů tego samego dnia. Ju┼╝ w roku 258 obchodzono ┼Ťwi─Öto obu Aposto┼éów razem dnia 29 czerwca, tak na Zachodzie, jak te┼╝ i na Wschodzie, co wskazywa┼éoby na powszechne przekonanie, ┼╝e by┼é to dzie┼ä ┼Ťmierci obu Aposto┼éów. Taki bowiem by┼é bardzo dawny zwyczaj, ┼╝e ┼Ťwi─Öta liturgiczne obchodzono w dniu ┼Ťmierci m─Öczenników, a potem tak┼╝e (od w. IV) - wyznawców.


W┼éa┼Ťciwe imi─Ö Piotra to Szymon (Symeon). Pan Jezus zmieni┼é mu imi─Ö na Piotr przy pierwszym spotkaniu, gdy┼╝ mia┼éo ono symbolizowa─ç jego przysz┼ée powo┼éanie. Pochodzi┼é z Betsaidy, miejscowo┼Ťci po┼éo┼╝onej nad Jeziorem Genezaret (Galilejskim). By┼é bratem ┼Ťw. Andrzeja, Aposto┼éa, który Szymona przyprowadzi┼é do Pana Jezusa nied┼éugo po chrzcie w rzece Jordan, jaki Chrystus Pan otrzyma┼é z r─ůk Jana Chrzciciela (Mt 10, 2; J 1, 41). To, ┼╝e Chrystus Pan zetkn─ů┼é si─Ö z Andrzejem i Szymonem w pobli┼╝u rzeki Jordan, wskazywa┼éoby, ┼╝e obaj bracia byli uczniami ┼Ťw. Jana (J 1, 40-42). Ojcem Szymona Piotra by┼é Jona (Jan), rybak galilejski. Kiedy Chrystus Pan w┼é─ůczy┼é Piotra do grona swoich uczniów, ten nie od razu przysta┼é do Pana Jezusa, ale nadal trudni┼é si─Ö prac─ů rybaka. Dopiero po cudownym po┼éowie ryb definitywnie zosta┼é przy Chrystusie w charakterze Jego ucznia wraz ze swoim bratem, Andrzejem (por. ┼ük 5, 1-11).
Kiedy Piotr przyst─ůpi┼é do grona uczniów Pana Jezusa, by┼é ju┼╝ cz┼éowiekiem ┼╝onatym i mieszka┼é w Kafarnaum u te┼Ťciowej, któr─ů Pan Jezus uzdrowi┼é (Mk 1, 29-31; ┼ük 4, 38-39). Tradycja wczesnochrze┼Ťcija┼äska wydaje si─Ö potwierdza─ç, ┼╝e mia┼é dzieci, gdy┼╝ wymienia jako jego córk─Ö ┼Ťw. Petronel─Ö. Nie jest to jednak pewne.

Jezus bardzo wyra┼║nie wyró┼╝nia┼é Piotra w┼Ťród Aposto┼éów. Piotr by┼é ┼Ťwiadkiem - wraz z Janem i Jakubem - wskrzeszenia córki Jaira (Mt 9, 23-26; Mk 5, 35-43; ┼ük 8, 49-56), przemienienia na górze Tabor (Mt 17, 1-13; Mk 9, 2-13; ┼ük 9, 28-36) i krwawego potu w Getsemani (Mt 26, 37-46; Mk 14, 33-42; ┼ük 22, 41-46). Kiedy Jezus zapyta┼é Aposto┼éów, za kogo uwa┼╝aj─ů Go ludzie, otrzyma┼é na to ró┼╝ne odpowiedzi. Kiedy za┼Ť rzuci┼é im pytanie: "A wy za kogo Mnie uwa┼╝acie?" - us┼éysza┼é z ust Piotra wyznanie: "Ty jeste┼Ť Mesjasz, Syn Boga ┼╝ywego". Za to otrzyma┼é w nagrod─Ö obietnic─Ö prymatu nad Ko┼Ťcio┼éem Chrystusa: "B┼éogos┼éawiony jeste┼Ť, Szymonie, synu Jony. Albowiem cia┼éo i krew nie objawi┼éy ci tego, lecz Ojciec mój, który jest w niebie. Otó┼╝ i Ja tobie powiadam: Ty jeste┼Ť Piotr (czyli ska┼éa), i na tej skale zbuduj─Ö Ko┼Ťció┼é mój, a bramy piekielne go nie przemog─ů. I tobie dam klucze królestwa niebieskiego; cokolwiek zwi─ů┼╝esz na ziemi, b─Ödzie zwi─ůzane w niebie, a co rozwi─ů┼╝esz na ziemi, b─Ödzie rozwi─ůzane w niebie" (Mt 16, 18-19).
Mo┼╝na by┼éoby wymieni─ç jeszcze inne historie zwi─ůzane z Piotrem. Jezus ratuje Piotra, kiedy ton─ů┼é w Jeziorze Galilejskim (Mt 14, 28-31). Piotr p┼éaci podatek za Jezusa i za siebie monet─ů, wydobyt─ů z pyszczka ryby (Mt 17, 24-27); od Piotra Pan Jezus zaczyna mycie nóg Aposto┼éom przy Ostatniej Wieczerzy (J 13, 6-11). Przed pojmaniem Mistrza Piotr zapewnia Go o swojej dla Niego wierno┼Ťci (Mt 26, 33). W Getsemani wyst─Öpuje w obronie Jezusa i ucina ucho s┼éudze arcykap┼éana, Malchusowi (Mt 26, 51-54; Mk 14, 47; ┼ük 22, 49-50; J 18, 10-11). On jeden, wraz z Janem, idzie za Chrystusem a┼╝ na podwórze arcykap┼éana. Jednak tu, rozpoznany, wyrzeka si─Ö ze strachu Jezusa i trzykrotnie potwierdza zaparcie si─Ö przysi─Ög─ů. Kiedy zapia┼é kogut, przypomnia┼é sobie przepowiedni─Ö Chrystusa i gorzko zap┼éaka┼é (Mt 26, 69-75; Mk 14, 66-72; ┼ük 22, 54-62; J 18, 15-27).
Przed odej┼Ťciem do nieba Pan Jezus zleci┼é Piotrowi najwy┼╝sz─ů w┼éadz─Ö pasterzowania nad Jego Aposto┼éami i pozosta┼éymi wiernymi wyznawcami (J 21, 15-19). Aposto┼éowie od pocz─ůtku podj─Öli te s┼éowa i uznali w Piotrze pierwszego spo┼Ťród siebie. We wszystkich wykazach apostolskich Piotr jest zawsze stawiany na pierwszym miejscu (Mt 10, 2; Mk 3, 16; ┼ük 6, 14; Dz 1, 13). Pisma Nowego Testamentu wymieniaj─ů go 150 razy. Piotr proponuje Aposto┼éom przy┼é─ůczenie do ich grona jeszcze jednego w miejsce Judasza (Dz 1, 15-26). Piotr pierwszy przemawia do t┼éumu w dzie┼ä Zes┼éania Ducha ┼Üwi─Ötego i pozyskuje spor─ů liczb─Ö pierwszych wyznawców (Dz 2, 14-36). Uzdrawia chromego od urodzenia i nawraca kilka tysi─Öcy ludzi (Dz 3, 1-26). Zak┼éada pierwsz─ů gmin─Ö chrze┼Ťcija┼äsk─ů w Jerozolimie i sprawuje nad ni─ů w┼éadz─Ö s─ůdownicz─ů (Dz 5, 1-11). To jego Chrystus poucza w tajemniczym widzeniu, ┼╝e ma tak┼╝e przyjmowa─ç pogan i nakazuje mu uda─ç si─Ö do domu oficera rzymskiego, Korneliusza (Dz 10, 1-48). Na Soborze apostolskim Piotr jako pierwszy przemawia i decyduje, ┼╝e nale┼╝y i┼Ť─ç tak┼╝e do pogan, a od nawróconych z poga┼ästwa nie nale┼╝y ┼╝─ůda─ç wype┼éniania nakazów judaizmu, obowi─ůzuj─ůcych ┼╗ydów (Dz 15, 1-12). W my┼Ťl zasady postawionej przez Pana Jezusa: "Uderz─Ö pasterza, a rozprosz─ů si─Ö owce stada" (Mt 26, 31) - w┼éa┼Ťnie Piotr sta┼é si─Ö g┼éównym przedmiotem nienawi┼Ťci i pierwszym obiektem prze┼Ťladowa┼ä. Zosta┼é nawet pojmany i mia┼é by─ç wydany przez króla Heroda Agrypp─Ö I ┼╗ydom na stracenie. Jednak anio┼é Pa┼äski wybawi┼é go cudownie od niechybnej ┼Ťmierci (Dz 12, 1-17).
Niebawem po uwolnieniu Piotr uda┼é si─Ö do Antiochii, gdzie za┼éo┼╝y┼é swoj─ů stolic─Ö (Ga 2, 11-14). Stamt─ůd pod─ů┼╝y┼é do Ma┼éej Azji i Koryntu (2 P 1, 1), aby wreszcie osi─ů┼Ť─ç na sta┼ée w Rzymie. Tu tak┼╝e poniós┼é ┼Ťmier─ç m─Öcze┼äsk─ů za panowania cesarza Nerona ok. 64 roku, umieraj─ůc na krzy┼╝u, jak mu to zapowiedzia┼é Chrystus (J 21, 18-19). O pobycie Piotra w Rzymie i jego ┼Ťmierci pisz─ů mi─Ödzy innymi: ┼Ťw. Klemens Rzymski (+ ok. 97), List do Koryntian, 5; ┼Ťw. Ignacy z Antiochii (+ ok. 117), List do Rzymian 4, 3; ┼Ťw. Dionizy z Koryntu (+ 160); ┼Ťw. Ireneusz (+ 202); Euzebiusz - Historia Ko┼Ťcio┼éa 2, 25, 8; ┼Ťw. Kajus Rzymski (+ 296) i wielu innych.

┼Üw. Piotr zostawi┼é dwa listy, które nale┼╝─ů do ksi─ůg Pisma ┼Ťwi─Ötego Nowego Testamentu. Dyktowa┼é je swojemu uczniowi Sylwanowi (1 P 5, 12). Wyró┼╝niaj─ů si─Ö one niezwyk┼é─ů plastyk─ů i ekspresj─ů. Jako zwierzchnik Ko┼Ťcio┼éa Piotr ma odwag─Ö przestrzec wiernych przed zbyt dowolnym t┼éumaczeniem pism Paw┼éa Aposto┼éa (2 P 3, 14-16). Pierwszy list Piotr pisa┼é ok. 63 r., przed prze┼Ťladowaniem wznieconym przez Nerona. Pisa┼é go z Rzymu. Drugi list, pisany równie┼╝ z Rzymu, prawdopodobnie zosta┼é zredagowany w wi─Özieniu, gdy┼╝ Piotr pisze o swojej rych┼éej ┼Ťmierci. Tak wi─Öc list powsta┼é w 64 lub 67 roku (2 P 1, 14).
O wielkiej popularno┼Ťci ┼Ťw. Piotra ┼Ťwiadcz─ů liczne apokryfy. Na pierwszym miejscu nale┼╝y do nich Ewangelia Piotra, której fragment uda┼éo si─Ö przypadkowo odnale┼║─ç w roku 1887 w Achmin w Górnym Egipcie. Mog┼éa powsta─ç ju┼╝ w latach 120-130 po Chrystusie. Kerygma Piotra - to rodzaj homilii. Powsta┼éa ona równie┼╝ ok. roku 130 i ma zabarwienie gnostyckie. Apokalipsa ┼Ťw. Piotra nale┼╝a┼éa kiedy┼Ť do najbardziej znanych apokryfów. Pochodzi ona równie┼╝ z pocz─ůtków chrze┼Ťcija┼ästwa, odnaleziona zosta┼éa w roku 1887 wraz z Ewangeli─ů Piotra. Zawiera opis s─ůdu i losu dusz po ┼Ťmierci. Wreszcie apokryf ju┼╝ znacznie pó┼║niejszy, z V w., Dzieje Piotra i Paw┼éa. Autor tak niepodzielnie ┼é─ůczy losy obu Aposto┼éów, ┼╝e oznacza dat─Ö ich ┼Ťmierci nie tylko w jednym roku, ale nawet w jednym dniu. Nadto wed┼éug autora obydwaj Aposto┼éowie zostali pochowani w jednym miejscu. Wyznaczon─ů przez autora tego apokryfu dat─Ö ┼Ťmierci przyj─Ö┼éo Martyrologium Rzymskie.

┼Üw. Piotr poniós┼é ┼Ťmier─ç m─Öcze┼äsk─ů wed┼éug podania na wzgórzu watyka┼äskim. Mia┼é by─ç ukrzy┼╝owany wed┼éug ┼Ťwiadectwa Orygenesa g┼éow─ů w dó┼é na w┼éasn─ů pro┼Ťb─Ö, gdy┼╝ czu┼é si─Ö niegodnym umiera─ç na krzy┼╝u jak Chrystus. Cesarz Konstantyn Wielki wystawi┼é ku czci ┼Ťw. Piotra nad jego grobem bazylik─Ö. Obecna bazylika ┼Üw. Piotra w Rzymie pochodzi z wieku XVI-XVII, zbudowana zosta┼éa w latach 1506-1629. Teren wokó┼é bazyliki nale┼╝y do Pa┼ästwa Watyka┼äskiego, istniej─ůcego w obecnym kszta┼écie od roku 1929 jako pozosta┼éo┼Ť─ç dawnego pa┼ästwa papie┼╝y. Liczy ono 0,44 km2 powierzchni i zamieszkuje je ok. 1000 ludzi. Bazylika wystawiona na grobie ┼Ťw. Piotra jest symbolem ca┼éego Ko┼Ťcio┼éa Chrystusa. Rocznie nawiedza j─ů kilkana┼Ťcie milionów pielgrzymów i turystów z ca┼éego ┼Ťwiata. W czasie prac archeologicznych przeprowadzonych w podziemiach bazyliki ┼Ťw. Piotra w latach 1940-1949 znaleziono pod konfesj─ů (pod g┼éównym o┼étarzem bazyliki) grób ┼Ťw. Piotra.
Oprócz tej najs┼éynniejszej ┼Ťwi─ůtyni, wystawionej ku czci ┼Ťw. Piotra Aposto┼éa, w samym Rzymie istniej─ů ponadto: ko┼Ťció┼é ┼Ťw. Piotra na Górze Z┼éotej (Montorio), czyli na Janikulum, zbudowany na miejscu, gdzie Aposto┼é mia┼é ponie┼Ť─ç ┼Ťmier─ç m─Öcze┼äsk─ů; ko┼Ťció┼é ┼Ťw. Piotra w Okowach, wystawiony na miejscu, gdzie ┼Ťw. Piotr mia┼é by─ç wi─Öziony; ko┼Ťció┼é ┼Ťwi─Ötych Piotra i Paw┼éa; ko┼Ťció┼éek "Quo vadis" przy Via Appia, wystawiony na miejscu, gdzie Chrystus wed┼éug podania mia┼é zatrzyma─ç Piotra, usi┼éuj─ůcego opu┼Ťci─ç Rzym.

┼Üw. Piotr, pierwszy papie┼╝, jest patronem m. in. diecezji w Rzymie, Berlinie, Lozannie; miast: Awinionu, Biecza, Duszników Zdroju, Frankfurtu nad Menem, Genewy, Hamburga, Nantes, Poznania, Rygi, Rzymu, Trzebnicy; a tak┼╝e blacharzy, budowniczych mostów, kowali, kamieniarzy, marynarzy, rybaków, zegarmistrzów. Wzywany jako or─Ödownik podczas epilepsji, gor─ůczki, febry, uk─ůszenia przez w─Ö┼╝e.

W ikonografii ┼Ťw. Piotr ukazywany jest w stroju aposto┼éa, jako biskup lub papie┼╝ w pontyfikalnych szatach. Od IV w. (medalion z br─ůzu - Watykan, mozaika w S. Clemente) ustali┼é si─Ö typ ikonograficzny ┼Ťw. Piotra - szerokie rysy twarzy, ┼éysina lub lok nad czo┼éem, krótka, g─Östa broda. Od XII wieku przedstawiany jest jako siedz─ůcy na tronie. Atrybutami Ksi─Öcia Aposto┼éów s─ů: anio┼é, kajdany, dwa klucze symbolizuj─ůce klucze Królestwa Bo┼╝ego, kogut, odwrócony krzy┼╝, ksi─Öga, ┼éód┼║, zwój, pastora┼é, ryba, sieci, ska┼éa - stanowi─ůce aluzje do wydarze┼ä w jego ┼╝yciu, tiara w r─Ökach.
===============================================

Pawe┼é pochodzi┼é z Tarsu w Cylicji - Ma┼éa Azja (Dz 21, 39; 22, 3). Urodzi┼é si─Ö jako obywatel rzymski, co dawa┼éo mu pewne wyró┼╝nienie i przywileje. W nagl─ůcych wypadkach umia┼é z tego korzysta─ç (Dz 16, 35-40; 25, 11). Nie wiemy, jak─ů drog─ů Pawe┼é to obywatelstwo otrzyma┼é: by─ç mo┼╝e, ┼╝e ca┼ée miasto rodzinne cieszy┼éo si─Ö tym przywilejem; mo┼╝liwe, ┼╝e rodzina Aposto┼éa naby┼éa lub po prostu kupi┼éa sobie ten przywilej, bowiem i t─ů drog─ů tak┼╝e mo┼╝na by┼éo otrzyma─ç obywatelstwo rzymskie w owych czasach (Dz 22, 28).
Szawe┼é urodzi┼é si─Ö w Tarsie ok. 8 roku po narodzeniu Chrystusa (niektórzy badacze podaj─ů czas mi─Ödzy 5 a 10 rokiem). Jego rodzina chlubi┼éa si─Ö, ┼╝e pochodzi┼éa z rodu Beniamina, co tak┼╝e i Pawe┼é podkre┼Ťla┼é z dum─ů (Rz 11, 1). Dlatego otrzyma┼é imi─Ö Szawe┼é (spolszczona wersja hebrajskiego Saul) od pierwszego i jedynego króla Izraela z tego rodu (panowa┼é w wieku XI przed Chrystusem). Rodzina Szaw┼éa nale┼╝a┼éa do faryzeuszów - najgorliwszych patriotów i wykonawców prawa moj┼╝eszowego (Dz 23, 6). Uczy┼é si─Ö rzemios┼éa - tkania p┼éótna namiotowego. Po uko┼äczeniu miejscowych szkó┼é - a trzeba przyzna─ç, ┼╝e Pawe┼é zdradza du┼╝e oczytanie (por. Tt 1, 12) - w wieku ok. 20 lat uda┼é si─Ö Aposto┼é do Palestyny, aby w Jerozolimie "u stóp Gamaliela" pog┼é─Öbia─ç swoj─ů wiedz─Ö skrypturystyczn─ů i rabinistyczn─ů (Dz 22, 3). Nie zna┼é Jezusa. Wiedzia┼é jednak o chrze┼Ťcijanach i szczerze ich nienawidzi┼é, uwa┼╝aj─ůc ich za odst─Öpców i odszczepie┼äców. Dlatego z ca┼é─ů satysfakcj─ů asystowa┼é przy m─Öcze┼äskiej ┼Ťmierci ┼Ťw. Szczepana (Dz 7, 58). Nie maj─ůc jednak pe┼énych lat 30, nie móg┼é wykonywa─ç wyroku ┼Ťmierci na diakonie. Pilnowa┼é wi─Öc szat oprawców i zapewne pilnie ich zach─Öca┼é, aby dokonali egzekucji (Dz 7, 58-60).

Kiedy tylko Szawe┼é doszed┼é do wymaganej pe┼énoletno┼Ťci, uda┼é si─Ö do najwy┼╝szych kap┼éanów i Sanhedrynu, aby otrzyma─ç listy polecaj─ůce do Damaszku. Dowiedzia┼é si─Ö bowiem, ┼╝e uciek┼éa tam spora liczba chrze┼Ťcijan, chroni─ůc si─Ö przed prze┼Ťladowaniem, jakie wybuch┼éo w Jerozolimie (Dz 9, 1-3). Gdy Szawe┼é by┼é blisko murów Damaszku, spotka┼é go Chrystus, powali┼é na ziemi─Ö, o┼Ťlepi┼é i w jednej chwili objawi┼é mu, ┼╝e jest w b┼é─Ödzie; ┼╝e nauka, któr─ů on tak zaciekle zwalcza┼é, jest prawdziw─ů; ┼╝e chrze┼Ťcija┼ästwo jest wype┼énieniem obietnic Starego Przymierza; ┼╝e Chrystus nie jest bynajmniej zwodzicielem, ale w┼éa┼Ťnie tak d┼éugo oczekiwanym i zapowiadanym Mesjaszem. By┼éo to w ok. 35 roku po narodzeniu Chrystusa, a wi─Öc drugim po Jego ┼Ťmierci.
Po swoim nawróceniu Szawe┼é zosta┼é ochrzczony przez Ananiasza, któremu Chrystus poleci┼é to w widzeniu (Dz 9, 10-18). Po chrzcie Szawe┼é rozpocz─ů┼é now─ů er─Ö ┼╝ycia: g┼éoszenia Chrystusa. Najpierw uda┼é si─Ö na pustkowie, gdzie przebywa┼é prawdopodobnie kilka miesi─Öcy. Tam Chrystus bezpo┼Ťrednio wtajemniczy┼é go w swoj─ů nauk─Ö (Ga 1, 11-12). Pawe┼é przestudiowa┼é i przeanalizowa┼é na nowo Stare Przymierze. Nast─Öpnie, po powrocie do Damaszku, przez 3 lata nawraca┼é jego mieszka┼äców. Zawiedzeni ┼╗ydzi postanowili zem┼Ťci─ç si─Ö na renegacie i czyhali na jego zgub─Ö. Za┼╝─ůdali wi─Öc od króla Damaszku Aretasa, by wyda┼é im Szaw┼éa. Szawe┼é jednak uciek┼é w koszu spuszczonym z okna pewnej kamienicy przylegaj─ůcej do muru miasta. Uda┼é si─Ö nast─Öpnie do Jerozolimy i przedstawi┼é si─Ö Aposto┼éom. Powitano go ze zrozumia┼é─ů rezerw─ů. Tylko dzi─Öki interwencji Barnaby, który w┼Ťród Aposto┼éów za┼╝ywa┼é wielkiej powagi, uda┼éo si─Ö przychylnie nastawi─ç Aposto┼éów do Paw┼éa. Poniewa┼╝ jednak tak┼╝e w Jerozolimie przygotowywano na Aposto┼éa zasadzki, musia┼é chroni─ç si─Ö ucieczk─ů do rodzinnego Tarsu.

Stamt─ůd wyprowadzi┼é Paw┼éa na szerokie pola Barnaba. Razem udali si─Ö do Antiochii, gdzie chrze┼Ťcija┼ästwo zapu┼Ťci┼éo ju┼╝ korzenie. Tamtejszej gminie nadali niezwyk┼éy rozwój przez to, ┼╝e kiedy wzgardzili nimi ┼╗ydzi, oni udali si─Ö do pogan. Ci z rado┼Ťci─ů przyjmowali Ewangeli─Ö tym ch─Ötniej, ┼╝e Pawe┼é i Barnaba zwalniali ich od obrzezania i prawa ┼╝ydowskiego, a ┼╝─ůdali jedynie wiary w Chrystusa i odpowiednich obyczajów. Zostali jednak oskar┼╝eni przed Aposto┼éami, ┼╝e wprowadzaj─ů nowatorstwo. Dosz┼éo do konfliktu, gdy┼╝ obie strony i tendencje mia┼éy licznych zwolenników. Zachodzi┼éa obawa, ┼╝e Aposto┼éowie w Jerozolimie przychyl─ů si─Ö raczej do zdania konserwatystów. Sami przecie┼╝ pochodzili z narodu ┼╝ydowskiego i skrupulatnie zachowywali prawo moj┼╝eszowe.
Na soborze apostolskim jednak┼╝e (49-50 r.) mia┼é miejsce prze┼éom. Aposto┼éowie, dzi─Öki stanowczej interwencji ┼Ťw. Piotra, orzekli, ┼╝e nale┼╝y pozyskiwa─ç dla Chrystusa tak┼╝e pogan, ┼╝e na nawróconych z poga┼ästwa nie nale┼╝y nak┼éada─ç ci─Ö┼╝arów prawa moj┼╝eszowego (Dz 15, 6-12). By┼éo to wielkie zwyci─Östwo Paw┼éa i Barnaby. Od tej pory Pawe┼é rozpoczyna swoje cztery wielkie podró┼╝e. W┼Ťród nies┼éychanych przeszkód tak natury fizycznej, jak i moralnej, prze┼Ťladowany i m─Öczony, przemierza obszary Syrii, Ma┼éej Azji, Grecji, Macedonii, Italii i prawdopodobnie Hiszpanii, zak┼éadaj─ůc wsz─Ödzie gminy chrze┼Ťcija┼äskie i wyznaczaj─ůc w nich swoich zast─Öpców. Oblicza si─Ö, ┼╝e w swoich czterech podró┼╝ach, wówczas tak bardzo wyczerpuj─ůcych i niebezpiecznych, Pawe┼é pokona┼é ok. 10 tys. km dróg morskich i l─ůdowych. Pierwsza wyprawa mia┼éa miejsce w latach 44-49: Cypr-Galacja, razem z Barnab─ů i Markiem; druga - w latach 50-53: Filippi-Tesaloniki-Berea-Achaia-Korynt, razem z Tymoteuszem i Sylasem; trzecia - w latach 53-58: Efez-Macedonia-Korynt-Jerozolima.
Aresztowany zosta┼é w Jerozolimie w 60 r. Kiedy namiestnik zamierza┼é wyda─ç Paw┼éa ┼╗ydom, ten odwo┼éa┼é si─Ö do cesarza. Przebywa┼é jednak w wi─Özieniu w Cezarei Palesty┼äskiej ponad dwa lata, g┼éosz─ůc i tam Chrystusa. W drodze do Rzymu statek wioz─ůcy wi─Ö┼║niów rozbi┼é si─Ö u wybrze┼╝y Malty. Na wyspie Pawe┼é sp─Ödzi┼é trzy zimowe miesi─ůce, w czasie których nawróci┼é mieszka┼äców. W Rzymie tak┼╝e jaki┼Ť czas sp─Ödzi┼é jako wi─Özie┼ä, a┼╝ dla braku dowodów winy (┼╗ydzi z Jerozolimy si─Ö nie stawili) zosta┼é wypuszczony na wolno┼Ť─ç. Ze swojego wi─Özienia w Rzymie Pawe┼é wys┼éa┼é szereg listów do poszczególnych gmin i osób. Po wypuszczeniu na wolno┼Ť─ç zapewne uda┼é si─Ö do Hiszpanii (Rz 15, 24-25), a stamt─ůd powróci┼é do Achai. Nie wiemy, gdzie zosta┼é ponownie aresztowany. Jednak sam fakt, ┼╝e go tak pilnie poszukiwano, wskazuje, jak wielk─ů powag─ů si─Ö cieszy┼é.

Ok. 67 (lub 66) roku Pawe┼é poniós┼é ┼Ťmier─ç m─Öcze┼äsk─ů. Wed┼éug bardzo staro┼╝ytnego podania ┼Ťw. Pawe┼é mia┼é ponie┼Ť─ç ┼Ťmier─ç od miecza (jako obywatel rzymski). Nie jest znany dzie┼ä jego ┼Ťmierci, za to dobrze zachowano w pami─Öci miejsce jego m─Öcze┼ästwa: Aquae Silviae za Bram─ů Ostyjsk─ů w Rzymie. Cia┼éo M─Öczennika z┼éo┼╝ono najpierw w posiad┼éo┼Ťci ┼Ťw. Lucyny przy drodze Ostyjskiej. W roku 284 za czasów prze┼Ťladowania, wznieconego przez cesarza Waleriana, przeniesiono relikwie Aposto┼éa do katakumb, zwanych dzisiaj katakumbami ┼Ťw. Sebastiana przy drodze Apijskiej. By─ç mo┼╝e na krótki czas spocz─Ö┼éy tu tak┼╝e relikwie ┼Ťw. Piotra. Po edykcie cesarza Konstantyna Wielkiego (313) cia┼éo ┼Ťw. Piotra przeniesiono do Watykanu, a cia┼éo ┼Ťw. Paw┼éa na miejsce jego m─Öcze┼ästwa, gdzie cesarz wystawi┼é ku jego czci bazylik─Ö pod wezwaniem ┼Ťw. Paw┼éa.
Z pism apokryficznych o ┼Ťw. Pawle mo┼╝na wymieni─ç: Nauczanie Paw┼éa o zabarwieniu gnostyckim. Dzieje Paw┼éa w przek┼éadzie koptyjskim odnalaz┼é i opublikowa┼é C. Schmidt w roku 1905. Autor opisuje w nim wydarzenie znane z Dziejów Apostolskich, do┼é─ůcza na pó┼é fantastyczne dzieje ┼Ťw. Tekli oraz apokryficzn─ů korespondencj─Ö ┼Ťw. Paw┼éa z Koryntianami, wreszcie opis m─Öcze┼ästwa Aposto┼éa. Wed┼éug Tertuliana dzieje te napisa┼é pewien kap┼éan z Ma┼éej Azji oko┼éo roku 160-170. Autor za podszywanie si─Ö pod imi─Ö Aposto┼éa zosta┼é kanonicznie ukarany. Apokalipsa ┼Ťw. Paw┼éa to opis podró┼╝y Paw┼éa pod przewodnictwem anio┼éa w za┼Ťwiaty. Opisuje spotkanie w niebie z osobami, znanymi z Pisma ┼Ťwi─Ötego Starego i Nowego Przymierza, oraz w piekle - z osobami przewrotnymi. Dzie┼éo to odnalaz┼é Konstantyn Tischendorf w roku 1843 na Górze Synaj w tamtejszym klasztorze prawos┼éawnym. Wreszcie du┼╝─ů wrzaw─Ö wywo┼éa┼é kiedy┼Ť spór o Korespondencj─Ö ┼Ťw. Paw┼éa z Senek─ů. Nawet ┼Ťw. Hieronim i ┼Ťw. Augustyn b┼é─Ödnie opowiedzieli si─Ö za autentyczno┼Ťci─ů tego dzie┼éa.


Pawe┼é jest autorem 13 listów do gmin chrze┼Ťcija┼äskich, w┼é─ůczonych do ksi─ůg Nowego Testamentu. Jest patronem licznych zakonów, Awinionu, Berlina, Biecza, Frankfurtu nad Menem, Poznania, Rygi, Rzymu, Saragossy oraz marynarzy, powro┼║ników, tkaczy.

W czasie pontyfikatu papie┼╝a Benedykta XVI Ko┼Ťció┼é obchodzi┼é Rok ┼Ťw. Paw┼éa w zwi─ůzku z jubileuszem 2000 lat od narodzin Aposto┼éa Narodów (2008-2009).

W ikonografii przedstawiany jest w d┼éugiej tunice i p┼éaszczu. Jego atrybutami s─ů: baranek, ko┼ä, ko┼Ť─ç s┼éoniowa, miecz.
brewiarz.pl
 
powr´┐Żt
czytania na kazdy dzie˝ czytania na kazdy dzie˝
licznik odwiedzin:
473098
www.kepice.koszalin.opoka.org.pl / parafia.kepice.eu                                                                                                                                 design & hosting f-ski.pl